göz altlarımdaki mor halkalar çoğalıyor
başım dönmeye devam ediyor
gözüm kararıp duruyor
bayılmak istiyorum
bugün annem bana dedi ki; "sen böyle değildin. bütün gün başımın etini yiyen kişiyle sen aynı kişi olamazsın."
Buna belki bitmislik, belki yükenmişlik denir ama bunun gercek adı yorulmuşluktu. Artık yaşamaktan zevk almıyorum çünkü. Tek amacım dünyadaki zamanımın dolması ve benim göçüp gitmem.
herşeyden, herkesten, kendimden, yaşamaktan o kadar nefret ediyorum ki. Keşke hiç doğmamış olsaydım. kendi istekleri için başkalarının hayatını karartan herkesten bıktım. Ölsem kurtulsam herşey çok daha güzel olabilir belkide.
Yoruldum. Herşeyden hemde. Fiziksel bi yorgunluk değil ama bu ruhsal bi yorgunluk. Bu yüzden geçmek bilmiyo ve her gün daha çok üzerime çöküyo. Bende altında ezilip gidiyorum. Ne kadar güçlü olursam olayım yinede kaldıramam bu yorgunluğu artık. Eski eylülden en ufak bir kalıntı kalmayana dek devam edecek bu yorgunluk çökmeye. Umarım bu yorgunluk fazla acı çektirmeden öldürür...
Evet yeniden bu bölüme döndüm. Çünkü yoruldum. Bu sefer hem ruhsal hem fiziksel açıdan yoruludum. Şu 2 ay gerçekten çok yorucuydu. Sınavlar, konserler, seçim, aile ve arkadaşlarımla olan problemlerim, sağlık problemlerim derken ciddi anlamda çöktüm. Ailem ve arkadaşlarımla olan kavgalarım çözüme ulaşmak yerine dahada büyüyor. Sınavlarım düştü, konsere çalışmaya çalıştım, migren ataklarım arttı. Çoğu kişinin gerçek yüzünü görmüş oldum neredeyse. 10. Sınıf olduğumu fark etmedim bile neredeyse. Bu yazın geçen yazdan daha iyi geçeceğini düşünüyodum ama geliboludan taşınmış olmamız bunun önüne büyük bi engel koyuyo. Daha kendi problemlerimi atlatamadan üstüne yenileri ekleniyo ve ben çıkmaya çalıştığım o uçurumdan tekrar düşüyorum sürekli. Artık dayanamıyorum demekten bile bıktım. Bu yüzden daha fazla birşey demeyeceğim.