Doğum günüm mü ölüm günüm mü yaklaşıyordu aslında farkında değildim...
Yanlızlığımdan içim acısada
Canım çok yansada
Hiçbirşeyin değişmeyeceğini bilsemde
İçimden hep o acıyı haykırmak geliyor.
Yıllardır devam eden o hayat şarkısının ritmi, artık yavaşlıyor.
Artık dışarı yansımaya başladı her şey
Başım ağrıyor, gözüm kararıyor,
başım dönüyor, titriyorum
Depresifleştim, aşırı stres yapıyorum
Duygusuzlaştım, hissizleştim
Artık canım acıyorsa bile hissetmiyorum.
Doğum günün hatırlanmıyor, kimse umursamıyor
Geri planda kalmaktan, dışlanmaktan bıktım
Kalbim ağrıyor, nefes alamıyorum, verdiğim değeri alamıyorum
Ağır anksiyetem var, antidepresanım yok
Psikolojik sorunlarım var, psikoloğa götürecek kadar anlayışlı bir ailem yok
Yardıma ihtiyacım var, yardımıma koşacak 1 kişi dahil yok
Nefes alamıyorum kalbim sıkışıyor, yardım edebilecek kimse yok
ne kadar çabalasanda hiçbirşeyin düzelmeyeceğini bilerek yaşamak zorunda mıyım?
14 yıl o kadar kötüydü ki benim için anlatamam bile. intihar etmeye bu kadar yakın olmak bile insanı bitirmeye yetiyor. beni hayatta tutan tek şey allah. yoruldum demekten bıkacak hale geldim artık. kendimi birilerine veya kendime anlatmaktan bıktım. dışarda beni "mutlu" görüp tekken neden bu kadar kötüsün diyen kişilere kendimi anlatmaya çalışmaktan bıktım. Keşke hiç var olmasaydım. o zaman geride bırakacaklarımı düşünmekte zorunda olmazdım.