bu bi intihar mektubu değil. bu sadece isteyip yapamadığım bu şeyi neden istediğimi yazdığım bi bölüm.
yaşamak istemiyorum . hayattan artık zevk almıyorum, ölü gibi yaşıyorum zaten. eğer olmasaydım herşey aynı olurdu zaten. ben bu hikayenin yoldan geçen herhangi bi kişisi olarak kurgulanmışım. yani hikayeden çıksamda yetimi dolduracak birileri vardır. bi yandan depresif kişiliğimle bi yandanda anksiyetemle savaşmaktan o kadar yoruldum ki. sanki doğduğumdan beri koştuğum bi yolmuş gibi ama hiçbiyere varamıyorum. ve varamayacağım. varsam ne değişecek birde. yaşamaktan nefret ediyorum. geleceğimin olmasını istemiyorum. yaşayarak geçirdiğim her dakika beni dahada çok yoruyo ve dünyada fazlalık oluyor. yaşmak istemiyorum. zaten kimsenin umrunda değilim. yani ölsem bile kimse benim öldüğümü fark etmez veya etseler bile üzülmezler. kendimi mutluyum diye kandırdığım her saniye daha çok ölüyorum. sorun bende mi , beni kendi istekleri için doğuran ebeveynlerimde mi, beni bu duruma sokan herhangi bir şeyde mi yoksa hiçbirşeyde değil ve benim görevim bu mu? hayatımdan gecen bu 14 yılı hiç geçmeseydi diyerek kapatmalı mıyım? peki ya geride bıraktıklarım? onlar ne olacak? iki gün yas tutup benide unutacaklar. herkese yapıldığı gibi yani. keşke olmasaydı dediğim bu hayatımdan, yaşamımdan, ve kendimden iğreniyorum. hani allah bi yerden alıp biyere verir diyorlar ya, bende herşeyden almış sanırım. çünkü doğru düzgün sahip olduğum iyi birşey hiç yok . hayatımda yolunda giden hiçbirşey yok. bir tek sığınağım bile yokken, beni koruyacak veya benimle bu yolda beraber ilerleyecek tek bir kişi bile yokken, ben daha fazla yaşayamam. yaşasam bile artık benliğimi kaybetmiş olmam gerekir. yani artık bitti mi? ölüyo muyum? evet. fiziksel olarak olmasa bile ruhsal olarak tamamen ölüyüm artık. vücudum yaşıyo ama ben yaşamıyorum.
Ve yeniden bitiş. Eğer bunlar sonuncular olur ve gerçekten bitersem çok daha iyi olur. Eğer gerçekten tamamen ölürsem herşey çok daha iyi olur. Uykusuzluktan göz altlarım morardı, ellerim titremeye başladı, yorgunluğum dahada arttı, tüm vücudum tamamen ağrımaya başladı, yemek yiyemiyorum ve yediğimde çok az yiyorum, arkadaşlarımın benden uzaklaşması tam olarak kesinleşti, uykularım kesiliyor ve bilinç altım tamamen kararıyor. Eğer bunlar tamamen çöktüğümün belirtileri değilse neyin belirtileri? Para konuları açıldıkça susup kalıyorum, para olmadığı için psikoloğa bile ara vermişken nasıl normal kalabilirim ki zaten? Eğer bir gün bitersem tek vasiyetim arkamdakilerin bunları okuyup psikoloğa görünmesidir.