Bölüm 1

muşhayatım bir boşluktan ibaretti hep sürekli tek yaşamak ne kadar üzücüydü keşke geriye dönebilsek ve zamanı deiştire bilirdik ne alaka demeyin benim adım luna ailesini bir trafik kazasında kaybeden bir insan o anda yıkılmıştım ve yetim haneye gönderildim on sekiz yaşımdan sonra dedemin bana miras bıraktığı evde tek başıma yaşamaya başladım hayat bana bu acıyı erken öğretti istemezdim ama mahkumdum kaderde ne yazıyosa yaşama mahkumsunuzdur o gün herhangi bir sabaha uyandım evde bir kaç mazame eksikti hemen onları almak için evden çıktım markette sırada beklerken tsunamin başladığını sirenle duyurdular herkes kaçışmaya başladı bir çocuk sokağın ortasında ağlıyordu hemen onu yanıma aldım tam kaçıcakken biri yerden bir kapak kaldırdı ve bize gel işareti yaptı bizde hemen geldik ve aşağıya indik üç tane oda vardı iki tane odada iki tane yatak vardı sadece biri tekti çocuk bize odayı gösterdi bizde geçtik kızın hırkasını çıkarıp yatağa yatırdım" senin ismi ne ufaklık birde niye ağlıyordun" tam bir salaktım kız ağlamaklı gözlerini silip " ben lara annemi kaybettim bulamadım ondan ağladım koktum" "haklısın bende luna bu arada" sonra larayı yatırdım ve tam kalkıcağım sırada o gizemli çocuk girdi boş gözlerle ona baktım "ben zyran size yardım etmek için aldım çocuk uyuduğu için sadece seni arkadaşlarımla tanıştıra bilirim" "tamam" dedim ve arkasından takip ettim beni diyer odaya götürdü bir kız birde erkek vardı kız bana dik dik bakıyordu" ben hayes buda adalet" bende luna ""isminiz çok güzelmiş bir anlamı varmı" dedi hayes "ay demek" "tamam yeter hadi yemek yiyelim "adalet lafımı bölüp sofraya ilerledi " ben larayı alıyım" dedim zyran"bırak uyusun uyanınca veririz" "tamam " ve sofraya oturdum yemeği yemeye başladım adalet "zyran sence tsunami sona ermişmidir" "sanmam hala sanki sesler var yarın bakarız" hayes konuşmaya başladı "eee luna anlatsana ailen varmı nasıl geldiniz noldu" baştan sona olanları anlattım "luna artık bizim guruptan olduğuna göre bizimle aynı unuversiteye gelebilirsin" adelet lafa atladı "olmaz " hemen hayesin kulağına yapışıp bir şeyler fısıldadı zyran" bizimle aynı ünüversiteye gelmen için seni biraz tanımalıyız" " siz bilirsiniz ben doydum " odama ilerledim lara hala uyanmamıştı yatakta oturmaya başladım lara uyandı ve bana seslenip "çok acıktım luna abla" bekle hemen sana bir şeyler getiriyim" ve kalktım mutfağa giderken "zyranın odasında adelet vardı zyrana yaklaşıp onu öptü hemen ordan uzaklaşıp mutfağa ilerledim tam yemek koyduğum sırada hayes bana yaklaştı "napıyorsun burda" "laraya yemek götürüyorum " diyip hızlıca uzaklaştım hemen odaya girip laraya yemeğini verdim lara yemeğini yerken bende kitap okuyordum laranın yemeği bitmişti tabağı alıp mutfağa götürdüm tam çıkıyordum biriyle çarpışmıştım aynı anda "özür dilerim" dedik bu zyran dı sesinden tanımıştım hemen uzaklaştım odaya girip kapıyı kapattım ben geldiğimde lara çoktan uyumuştu odanın ışığını kapatıp lamba açıp masada resimlerimi çizmeye başladım moda tasarım istiyordum saat 2 oltu ve uyudum