Kıza olabildiğince dikkat ettim, ne kadar da güzeldi... Ama bi' o kadar da sinirliydi. Hatta o kadar sinirliydi ki balkondaki sandalyeyi bile fırlattı, tabiki o kadar da büyük bir olay değildi ama normal de değildi. Ama Oskay umursamıyordu bile, ona boş ve duygusuz gözlerle bakıyordu. Ardından ona eğilip birşeyler mırıldandığı sırada, kız öfkesinin son noktasına gelmiş olacak ki hiç bişey diyemeden sinirle ve hızla oradan ayrıldı. Ardından Oskay başını kollarının arasına aldı, sonra da balkondaki diğer sandalyeye oturdu.
Ben de içimde anlayamadığım duygularla hızla odama yöneldim. İçeriye girdiğim zaman Göksun ile göz göze geldim. Kalbim sebepsizce hızlandı, ve ne diyeceğimi bilemedim.
"G-Göksun, niye uyanıksın ya sen!"
"Sana Burak'ın kim olduğunu anlatmayı unuttum..."
"Sen salak mısın ya? Yat şimdi sonra anlatırsın"
"Yok, zaten uykum kaçtı balkona çıkalım çok..."
"Tamam sen bekle ben mutfağa gidip geliyorum"
Dediğim an hemen kafasını yastığa koydu, belli ki hâlâ uykusu vardı ama anlatmak için resmen can atıyordu. Mutfağa gittiğimde su içmek için dolabın kapağını açtım. Ama o sırada annemi gördüm.
"Lara?"
Annemin iki elinde de valiz vardı.
"Anne nereye?"
"Of, baban iş için başka bir yere gidecek ona ve bana valiz hazırladım birazdan yola çıkacağız"
"Anne sen neden gidiyorsun"
"Babanı bilmiyor musun!? Benim gibi hiç kimse yemek yapamadığı için yemek yapmam için ben de gidiyorum."
"Ne kadar da saçma bir bahane"
"Baban işte!"
***
Sabah gözümü açtığımda kapı sanki yumruklanıyordu.Saçım dağınıktı, kapıyı açtığımda karşımda Oskay'ı gördüm elinde bir kutu vardı. Beni köşeye ittirerek içeriye girdi ve kutuyu bana resmen fırlattı.
"YUH! Sırık sen nasıl evime girebiliyorsun!"
"Sabah sabah bağırma be!"
"Bağırmam gayet normal biri senin evine sabahın köründe gelebilmek için kapıyı yumrukladı mı!? Ayrıca kurabiye yapmaya geldin sanırım!"
Oskay duvara yaslanıp, alaycı bir gülümsemeyle bana bakıyordu.
"Niye öyle bakıyorsun, ayrıca bu ne?"
"Of Lara"
"Tamam tamam, kutuyu açsana"
Kutuyu zar zor açabilmiştim. Kutuda kaykay vardı. "Teşekkürler de ben sürmeyi bilmiyorum ki!?" Az önce dediklerim çok da umurunda değildi. "Öğretirim, sıkıntı yok" Kaykayın üzerinde "lr-sky" yazılıydı. Oskay'a tekrar baktım yazıya bakıp yine alaylı bir şekilde sırıtıyordu. Gözlerimi kaçırdım ve konuşmaya başlamadan önce boğazımı temizledim.
"Tamam, şey... istersen, yani kovmuyorum sadece..."
"Kovsanda gitmem ki, kurabiye yapmadan tabii ama ondan sonra istersen giderim"
"Ne yani? Sen cidden kurabiye mi yapacaksın?"
"Daha beni tanımıyorsun"
"Yaa, sen neden tanımadığın kişilerin evine giriyorsun!" "Dikkat ettiysen *tanımıyorsun* dedim ama ben seni tanıyorum" Mutfağa yöneldiğinde onun peşinden gittim. Girişin hemen yanında bulunan mutfağı aramak zorunda kalmadan bulmuştu.
"Cidden sadece kurabiye yapmaya mı geldin?"
Alaycı bir şekilde bana bakarak,
"Ne yapmamı istersin?" Bana her bakışında garip hissediyordum.
"P-pasta mesela?" gergin bir şekilde gülümsemeye çalıştım. Ama ona bir türlü ne diyeceğimi bilemiyordum.
"O zaman pasta için birkaç malzeme almalıyım" dedikten sonra kapıya doğru gitti. Kapı açtığında olduğu yerde kaldı ve bıkkınlıkla,
"Lara, misafirin var!"
"Ne?"
Heyecanla kapıya yöneldiğimde olan heyecanım ikiye katlanmıştı. Gelen melek yüzlü civcivimdi!
"Meşgulsün sanırım?"
"Hayır..."
"Sarp, adım Sarp"
Sarp her konuştuğunda Oskay sanki daha çok sinirleniyordu.
"Sarp istersen içeri geçebilirsin o da zaten gidecekti! Dimi Oskay!"
"Yok ya, hem sen beni buraya çağırmamışmıydın!?"
Sarp kaşlarını kaldırıp,
"İyi o zaman siz meşgulsünüz sanırım, ben gideyim"
"Biliyor musun Sarp çok iyi olur!" Oskay resmen kapıyı Sarp'ın yüzüne kapatmıştı.
"Of Oskay senin yüzüne çocuk gitti işte!"
"Aman! Civcivin teki!"
"Of Oskay of!"
"Tamam ben malzemeleri aldıktan sonra pasta yapalım"
"Yapalım, derken?"
"Birlikte yani" arkama geçip beni omuzlarından mutfağa doğru ittirmeye başladı.
"Of ben yapamam öyle pasta felan!"
"Tamam, onu da öğretirim!"
"Senin yüzünden Sarp gitti Oskay! Ve ben de burada pasta mı yapmalıyım!?"
Durup arkasını döndü, gülümsemesi bu sefer çok farklıydı. Neden öyle bakıyordu, aklından ne geçiyordu?... ""