Bölüm 2

“Güce ulaşmak için tılsımı bulmalıydım. Ama onu birleştirdiğimde... beni yutacak olanın ta kendisiyle yüzleştim.” 🔮⛧ KIRIK MÜHÜR Bir zamanlar kaderim sandığım şeyin, aslında yalnızca üzerime örtülmüş eski bir kefen olduğunu fark ettiğimde... her şey çok geçti. Zaman, ellerimden siyah bir kum gibi akıyordu ve her tanesi, kalbimin derinliklerinde bir başka yitiği hatırlatıyordu. O gece… rüyamda yeniden oradaydım. Tavanı olmayan bir odanın tam ortasında, kırık taşlardan örülmüş bir çemberin içinde, yeryüzüne ait olmayan fısıltılarla uyanmıştım. Bir tılsım. Uyanamayan, işte bu benim lanetimdi. Ve lanet... Daima bir bedel isterdi. Rüyadan uyandığımda ellerim titriyordu. Tırnaklarım avuçlarıma saplanmış, tenime mühür gibi izler bırakmıştı. Tavanı izlerken hissettiğim o şey—adı konulmamış bir önsezi mi, yoksa çoktan işlenmiş bir kehanetin yankısı mıydı, bilmiyorum. Ama bilmediğim tek şey o değildi. Bedenime işlenmiş mühürün dili, her geçen gün biraz daha açılıyordu bana. Rüyalar... artık geçmişten değil, gelecekten fısıldıyordu.