Bir gün bir kara karga varmış tüm orman boyunca uçarmış. Hiç arkadaşı yokmuş, bir başına dolaşırmış öyle. Onu görenler bir türlü anlam veremezmiş bu yalnızlığına ama yinede kimse yanaşmaya bile kalkmazmış bu kargaya.
Bir gün büyükçe bir yılan dalda düşünceli bir şekilde tünemiş kara kargaya yanaşmış. Karga yılanı ilk gördüğünde bir irkmiş ama yinede hareket etmemiş. Yılan yaklaşmış yaklaşmış... Tam karganın etrafına sarılıp onu yutacakken karganın ağladığını görmüş. Bir anda gevşeyip kargaya bakmış. "Neden ağlıyorsun küçük karga?" Diye tıslamış. " Öleceğin için ağlıyorsan merak etme biraz sonra her şeyi unutacaksın." Diyip avıyla oynarcasına sürtünmüş. "Ağlamanın sebebi ölmem değil." Deyi vermiş karga. Yılan dilini dışarı çıkartıp sesindeki yarı alayla aynı zamanda merakla sormuş: " Ne o zaman ağlamanın sebebi siyah tüy? O küçük tüylerini yuttuğumda hiçbir derdin kalmayacak merak etme." Karga gözünü açıp yılana usulca bakmış "Biliyorum, o yüzden cellatımın kucağına bıraktım kendimi. Belki senin sarılışın iyi gelir son bir kez tadayım bu duyguyu." Yılan koca dişlerini ortaya çıkaran bir esnemeden sonra sorusunu kara kargaya yöneltmiş: "Hiç bir dostun yok mu da bir sarılmaya hasretsin?" Karga eymiş boynunu "Nereden bulayım arkadaşı? Bütün kuşlar bana iğrenerek bakıyor, Hepsi bu kara tüylerimi küçümsüyor. Ne kadar uğraşsam da beni kabul etmediler. Artık bıktım. Hayatımın son bir kaç yılını tek başıma geçirdim. Kimseyi istemiyorum artık. Yalnız doğdum yalnız ölmeyi tercih edeceğim sanırım." yılan biraz ciddileşerek karganın etrafında bir tur daha döndü" bilirsin beni de pek kimse sevmez bu ormanda. Hepsi nefret ediyor bu soğuk bedenimden. O yüzden kendimi kabul ettiremeyeceğimi artık anladım ve vazgeçtim. Beni kabul etmeyen herkesi tek lokmada yuttum." Karga burnunu çekti. Kimse görmemişti ağladığını. "Bu yalnızlık seni üzmüyor mu?" Yılan düşünceli bir şekilde iç çekti " zaman zaman. Bazen bir anlayanım olsun çok istiyorum ama bana yanaşanın nefesini kesmekten başka bir şey yapmıyorum. Duygusuzluğum önce onların ruhunu öldürüyor, ardından soğuk bedenim çırpınan canlarını. Benim kaderim de bu." Karga anlayışla baktı. " Ben sana yanaşmak istesem benim de ruhumu öldürür müsün?" Yılan soğuk bir sesle" Senin ruhun zaten ölü." diye tısladı çatal dilinin arasından. Karga buruk bir sesle gakladı: " O zaman sana yanaşmamın bir sakıncası yoktur soğuk pul. Ne de olsa kaybedecek bir şeyim yok." Yılan sevinçle kargaya baktı. Gözlerinin içi bile gülüyordu. İlk defa biri onla dost olmak istemişti." Çok teşekkür ederim, çok teşekkür ederim!.." Heyecanla kargaya sıkı...sıkı sarıldı. Yavaşça etrafını sardı... Yılana kanatlarını sarmaya çalışan karganın da son sözleri aynıydı: "T-teşekkür... ederim..."