Gece, soğuktu.Ama Seok Won’un içinde çok daha soğuk bir şey vardı.Elindeki tabancanın ağırlığını ezbere biliyordu artık.Tetik, avuç içinin çizgisine oturmuş gibiydi sanki o silah onun bir uzantısıydı.Terk edilmiş bir depoda, metalin pas kokusu ve yağmurun nemi birbirine karışmıştı.Köşedeki kırık lambalar sarı bir titremeyle yanıp sönüyor, sanki nefes alır gibi inliyordu.Karşısında üç Alman duruyordu.Takım elbiseli, düzgün konuşan ama gözlerinde aynı tanıdık karanlık.Silah takasıydı bu; yasadışı ama düzenli, soğukkanlı bir alışveriş.Ve aralarında bir adam vardı,Johyeon.Elinde bir tablet, masaya konulan her kelimeyi, her fiyatı, her “tehdit” tonunu anında çeviriyordu.Kıyafeti sade, yüz ifadesi profesyoneldi.Ama Seok, o gözlerde bir şey fark etti korku yoktu.Sadece dikkat.Ve o dikkat, Seok’un sinirini garip biçimde tetikliyordu.Takas sürerken, Almanlardan biri Seok’a bir sigara uzattı.Adam gülümsedi…ve o gülümseme, Seok’un abisine aitti.O an zaman dondu.Adamın gülüşündeki kas hareketleri, göz kırpması, hatta başını eğiş şekli…Hepsi birebir aynıydı.Seok’un nefesi kesildi.Göz bebekleri titredi, alnında bir damla ter süzüldü.O anda arkasından gelen ses bile yankı gibi uzakta kaldı. “Bay Seok? İmzayı bekliyorlar.”Johyeon’un sesi.Duyuldu ama işlenmedi.O ses, sadece yankıydı kafasının içinde.Seok kalemi eline aldı, imzayı attı.Ama aklında o yüz, o gülüş, o silah sesi yankılanıyordu.Altı yaşındaki halinin, annesinin boynuna sarılıp çığlık attığı o an, her zamanki gibi gözünün önünde canlandı.Ve bu sefer daha netti.Çünkü o yüz… geri dönmüştü.O gece eve gittiğinde, içki içmedi.Uyumadı da.Masada, karanlıkta, sadece sigarasının ucundaki turuncu ışık vardı.Zamanla yüzler karıştı, isimler birbirine geçti, ağrılar geri döndü.Başını ellerinin arasına aldı avuç içleri, şakaklarındaki nabzı hissediyordu.Sanki kalbi orada atıyordu.Sanki beyninin içinde bir tetik çekiliyordu.“Yeter...” diye fısıldadı kendi kendine.“Yeter artık.”Ama yetmedi.Sabaha kadar o yüzü, o gülüşü silmeye çalıştı.Silahın soğuk namlusunu alnına bastırdı sadece bir saniyeliğine.Soğuk, sessizlikten bile daha sakin hissettirdi.
ERTESİ GÜN
Saat 7.30'a doğru geliyordu.Sessiz bir oda,çalışan klimanın sesi ve duvarlar..
bir kaç dakika sonra odaya biri girdi,Johyeon.Seok biraz baktı,sonra ise sessizce mırıldandı "yinemi sen?"
"yine ben."
Seok derin bir nefes verdi,sonra johyeonun oturmasını bekledi.Johyeon oturduktan sonra konuşmaya başladı.
"Neden geldiğimi biliyor musun söylememe gerek var mı?"
"Yok,gerek yok."
Seok biraz durdu,sonra başını eğip ellerine baktı
"O adamlar sırf bir iki kuruş borç için ailemi gözümün önünde öldürdüklerinde..tek üzüldüğün kişi annemdi,ölmeden önce kendine iyi bak diyebildi sadece.Sarılamadım,hiçbirşey söyleyemedim vicudum kitlendi sanki.."
"Anlayabiliyorum seni,sevdiğin insanlarla vedalaşamadan gitmek veya gitmeleri üzücü."
Seok kafasını kaldırıp johyeon'a baktı,diyecek bir şey bulamayınca öylece durdu.
"Bir sorun mu var?"
"Yok.Diyecek bir şey bulamadım."
"Hmm..öyleyse biraz hayatından bahset,nasıl gidiyor,iyi misin? sağlığın yerindemi falan"
"Hayat düne kadar güzel gidiyordu,iyi ama kötü gibiyim bilmiyorum,sağlığımıza bilmiyorum.İyi görünüyor muyum ki?"
"Harika gözüküyorsun."
"Sende"
"Ne?"
"Sende."
Johyeon hafifçe öksürdü
"Teşekkürler.."
"Ricalar."
Bir süre sessiz kaldılar..Sonra seok konuşmaya başladı
"Ee sen nasılsın?"
Johyeon biraz şaşırdı,sonra gülümsedi
"Benmiyim terapist,senmi?"
"Diyecek bir şey gelmedi aklıma"
"Anladım."
"Bu arada cidden soruyorum nasılsın?"
"Eh işte gibi gibi."
"Ne oldu anlat."
"boşver y-"
"Anlat."
johyeon gülümsedi
"Ailevi problemler"
"Hmm..anladım."
Yine bir süre sessizlik oldu.
"Yaşın kaç bu arada senin?"
"32"
"Ne?Cidden mi?"
"Sence?"
"Daha küçüksün zannetmiştim"
"Yok"
Tedavi saati bitince seok ordan çıkıp eve gitti.Çok acıkmıştı.Yemek yapmaya üşendiği için dışarıdan yemek söyledi,fakat yemek gelene kadar yatağında uyuya kaldı..Uyandığında saat gece 4-5 gibiydi.Seok nedensizce kanter içinde kalmıştı,yataktan doğruldu ve camdan bakmaya başladı,şehrin manzarasına dalmışken kulağında bir ses yankılandı
"Seok-ah"
Seok bir anda durdu,tüyleri diken diken olmuştu..Tedirgin bir şekilde arkasına dönüp baktı,kimse yoktu.Sonra tekrar bir ses geldi
"Seok-won."
Seok ürpermiş bir şekilde yataktan kalktı, sesin geldiği yöne doğru gitti,salona.Camın önünde abisine benzeyen bir silüet duruyordu.silüet başını hafifçe kaldırdı.
"sen öldün...ben seni ellerimle...gömdüm?..."
Silüet bir anda kayboldu,Seok tedirgin bir şekilde masanın üstünden ceketini alıp evden çıktı, kafasını dağıtmak için sokakta geziniyordu..Hala kafasında yaşanan şeyler vardı..Boş bir bank buldu,hemen oturdu.Terlemişti,yorulmuştu..
"Neden ben..?" Seok başını eğdi ve ellerine baktı..Biraz dinlendikten sonra rahatlamıştı.Eve dönmeye karar vermişti, banktan kalktı ve yavaşça yürümeye başladı.Hava soğumaya başlamıştı..Evinin olduğu sokağa geldi,kapkaranlık bir sokaktı sadece bir sokak lambası yanıyordu..Aniden lambanın altında bir silüet belirdi..tekrardan..Seok durdu,tepkisizdi.Silüet kafasını kaldırdı,yüzü ve vücudu gözükmüyordu ama ağzı ve gözleri gözüküyordu.Gülümsedi,gözleri çok korkunç gözüküyordu.Seok artık bıkmıştı sadece yürümeye devam etti,silüet hala kaybolmamıştı,seok daha çok yaklaştıkça onu daha net görmeye başladı.tanıdık bir yüzdü.Silüet soğuk bir sesle konuştu
-Korkmuyor musun benden?
Seok umursamadan eve girdi,ceketini çıkardı bir kenara attı.Koktuğa oturdu ve televizyonu açtı haberlere bakmaya başladı,tam sıkılıp kapatacakken geçen günlerde silahları sattığı adamları gördü.Yakalanmışlardı fakat sadece 2 kişi yakalanmıştı.Seok olacakların farkındaydı,muhtemelen o yakalanan kişiler en önemli iki kişiydi ve diğer adamlar da seokun evine gelip seoku sen mi ihbar ettin diye tehtit edecekleri.Biliyordu çünkü daha önce yaşanmıştı.Seok'un artık yaşamak için bir sebebi yoktu,her şeyini kaybetmişti..Tek tutkusu depodaki onlarca silahıydı..Silahları çok seviyordu,bu bazen onu 8 yaşındaki bir çocuk gibi gösteriyodu.Seok bazen bile bile en tehlikeli gangster ve ya mafyalara silah satmak istiyordu.Macera için.Fakat şu ana kadar satsa da çok bir macera yaşanmamıştı..
