8 yıl önce
Kalabalık eline ne geçerse fırlatıyordu.
-"kraliçemizi öldürmeyi çalıştı!"
-"Cadının teki!"
-"Kızını ve oğlunu da hapsetmeliler !"
Kalabalık anneme bağırmaya devam ediyordu. Öğrencilerin abim ve bana nefret dolu bakışları ikimizide korkutmuştu anneme bakmıştım ama o hiç de korkmamıştı hatta gururluydu yüzünde bir gülümseme omuzları dik bir şekilde karşısında ki pelerinli adama doğru yürüyordu.
-"Kötü kalpli kraliçe görüşme teklifimizi kabul ettiğiniz için teşekkür ederiz."
Evet annem kötü kalpli kraliçeydi pamuk prensesi zehirleyen cadı yıllar önce kendi kaderini memnuniyetle kabul etmişti ve kraliçeyi zehirlemişti öğrencilerin nefretti bu yüzdendi.
-"Konuyu uzatmayın ne konuşmak istiyorsunuz ?"
-"Lütfen odama geçelim burda rahat konuşacağımızı düşünmüyorum."
Annem hâlâ şüpheliydi etrafındakileri umursamadan yanıma geldi ve kulağıma fısıldadı
-"Kaderini ne olursa olsun kabul et Raven ben seni bunun için büyüttüm."
Sonra abime döndü ve sadece gülümsedi aralarında sessiz bir diyalog geçmişti ama ben ne olduğunu anlamadım anneme neden kaderimi kabul etmek zorundayım diye soracaktım ama
Ben bişey diyemeden arkasını döndü ve o pelerinli adamla odaya girdiler. Ama Raven kapı kapanmadan önce o garip aynayı ve annesinin korku dolu bakışlarınıda görmüştü.
Bu annemi son görüşümdü.