Ağustos 7 2002
Ben bez bebeğimi ayağımda sallarken abim gitarıyla şarkı çalarken,ablam abime şarkıyla eşlik ederken bir telefon geldi ablamın telefonu açıp ağlaması ve panik atak geçirmesiyle anladık kötü birşey olduğunu tabi ben o zaman dört yaşındaydım benim pembe dünyamda o zaman kötü kelimesinin,anlamı yoktu.abim Victor ablamı sarsmaya başladı
Victor:Hey kendine gel!ne oldu Amber ne oldu,hey beni duyor musun?cevap ver!AMBER!!
Amber:h-ha.......annem ve babam......bize düşman şirket tarafından.....aman tanrım hayır hayır b-ben yapamam...söyleyemem kahretsin boğazıma iğneler saplanıyor gibi sanki.....kalbim bedenimden ayrılıyor gibi....söyleyemem.....
Victor:söylemek zorundasın...yani söyle..neden ki söyle işte ve sakinleş l-lütfen
Amber:onlar ö-ö-ö- kahretsin...öldürülmüş...aman tanrım...
Victor:n-ne........(ağlamaya başlar)
Tabi benim o zaman pembe dünyamda ölüm kelimesinin ne yeri,ne anlamı vardı..hiçbirşey hissetmiyordum...çünkü çok küçüktüm....o zaman sadece abime ve ablama koşarak sarıldım..abim ilkilerek bana döndü ve çöktü ablam ise saçımı okşamaya başladı
Victor:h-hepsi geçicek kardeşim h-hepsi....
Amber:korkma...ablan ve abin senin için burdalar canım...
İkiside aynanda bana sarıldı....bir kaç hafta sonra yurda tanışdık.