Ailemden ayrılalı 5 yıl oldu.Abimden habersiz gitmeyi planladığım konseri abim duymuştu.Ama izin alabildim.Bir an saati götdüm ve aceleyle saçlarımı yapmayi bırakıp evden çıktım.
Julia:Abi ben çıkıyıyorum!
Mark:Geç kalma sakın,kalacak olursan haber ver.
Julia:Tamamdır.
Artık 4 yıldır hayalim olan Stray Kids konserine gidiyodum.Ama aslında geç kalmadım.En önde durmak için erken çıkmalıyım.Ki öylede oldu.Ama bir problem var.Ben önde durdum ama arkamdan çok darlanacağım...Bu benim içn çok büyük bir problem.Neyseki yakınımda sağlık personelleri var.bu beni çok rahatlattı.BİR DAKİKA!Benim yanıma almak için hazırladığım sandviçim nerede?Olamaz konsere daha 4 saat var.Ama neyseki çantama atıştırmalıkalr atmıştım.Sonraki zaman 2 dakika gibi geçti.Eğlenceli bir başlangıç yapılmıştı.Enerjiler çok iyiydi.Ama ben daralmaya ve acıkmaya başlamıştım.Neyseki içim rahattı cünkü son bir parça kek bırakmıştım.Onu yedim.Ama 30 dakika sonra yeniden acıktım ve halsizlik iyice bastırmaya başladı.Artık baygınlık hissi geldi ama ayakta durmaya çalışıyodum.En sonunda dayanamadım ve yere çöktüm.Beni fark eden bir görevli vardı ama yanıma gelmedi.En sonunda Chan beni gördü ve görevliye yardım etmesini söyledi.Ben o an Chan'ın beni görmesine sevinirken görevli yanıma geldi ve sordu:
"Kendini iyi hissdiyo musun?"
Julia:Sanmıyorum.5 saattir adam akıllı bir şey yemedim.
"Peki sana yiyecek bir şey bulacağım"
Julia:peki-
Han:Beyefendi kızın durumu pek iyi gözükmüyor,bi tansiyon falan mı ölçseniz?Hani işiniz bu ya.
Görevli:Oh,kusura bakmayın.
*görevli yanıma geldi.
"Hanımefendi iyi misiniz?"