Saatler süren yolculuğun ardından sonunda Melvora şehrine gelmiştik. Yanımda hüzünlü bir ifadeyle oturan anneme baktım; babamın ölümünün onda bıraktığı derin iz gözlerinden belli oluyordu. Koltuğumda doğruldum, belim adeta çatlıyordu. Nihayet kalacağımız evin önüne geldik. En son buraya yedi yaşındayken gelmiştim, şimdi ise on yedi yaşındaydım. Eşyaları eve bıraktıktan sonra biraz hava almak için dışarı çıktım. Melvora, hafızamdaki karanlık ve kasvetli hâlinden farklıydı. Taş sokaklar düzenliydi, dükkânların vitrinleri sade ama özenliydi. İnsanlar acele etmeden yürüyor, birbirlerine kısa selamlar veriyordu. Meydana vardığımda durup etrafı izledim. Küçük bir şehir olmasına rağmen canlı bir havası vardı. Sokak lambaları yanmaya başlamış, akşam Melvora’ya yumuşak bir ışık bırakmıştı. Garip bir şekilde içim rahatladı. Belki de düşündüğüm kadar kötü bir yer değildi. Hatta… hoşuma bile gitmişti.
Meydandan ayrılıp dar bir sokağa saptım. Bir süre yürüdükten sonra karşıma yüksek duvarlarla çevrili bir bina çıktı. Gideceğim lisenin burası olduğunu anlamak zor olmadı.Bina tamamen gotik bir mimariye sahipti. Sivri kemerli pencereler, koyu taş duvarlar ve gökyüzüne doğru uzanan ince kuleler… Bir okuldan çok eski bir katedrali andırıyordu. Demir kapısı kapalıydı ama arkasında yükselen yapı, sanki beni izliyormuş gibi bir his uyandırdı.Garip olan şuydu ki, korkmam gerekiyormuş gibi hissetmiyordum. Aksine, binaya bakarken içimde açıklayamadığım bir merak ve tuhaf bir çekim vardı.“Demek yeni okulum burası…” diye mırıldandım.O sırada rüzgâr esti, kısa eteğim hafifçe savruldu. File çoraplarım taş zeminde koyu duruyordu. Üzerimdeki hâl, binanın ağır havasıyla tuhaf bir uyum içindeydi.
Bir süre daha orada durduktan sonra geri dönmeye karar verdim. Kısa bir yürüyüşün ardından eve vardım. İçeri girdiğimde annemin koltukta uyuya kaldığını gördüm. Yüzü yorgun ama sakindi. Üzerini sessizce örttüm. Işığı kapatıp odama çekildim...