Bölüm 5

İyi Okumalar 🦋 ______________ ~jisung~ Uzandığım kanepede rahatsız bir şekilde kıpırdadım. Her nefes alışımda içimdeki yorgunluk daha da ağırlaşıyordu. İki gündür üniversiteye gitmiyordum, daha doğrusu gidemiyordum. Parmağımı kaldıracak halim bile olmuyordu. Jeongin'e hasta olduğumu söylemiştim. O gün hastanede acilde saatlerce beni beklemişti, Minho odama girdiğinde de artık iyi olduğumu sanarak gitmişti hastaneden. Oysa ki aramızda kopan fırtınadan haberi yoktu. Minho.. gitmişti. Hem de benden şüphe duyarak, beni suçlayarak, bebeğimizi reddederek gitmişti. Üzerimdeki bunun ağırlığı mıydı yoksa hamilelik yüzünden miydi anlayamıyordum. Alfamın kokusu evde hala vardı. Ama o kadar sönük bir kokuydu ki tam alamadığım için sinirden gözlerim doluyordu. Daha fazla koltukta rahat edemeyeceğimi anladığım için dikkatlice ayağa kalktım. Çok geç olmuştu, odaya gidip uyusam iyi olacaktı. Belki yarın üniversiteye gidecek gücüm olurdu. Biraz daha evde yalnız kalırsam kafayı yiyecektim. Sarsak adımlarla odaya vardığımda kendimi yatağa atarak yorganı başıma kadar çektim. İlk günlerde yataktan alfamın kokusu geliyordu ama artık o da gitmişti. Dolu gözlerimi kırpıştırarak elimi alfamın yastığına yasladım ve o yanımdaymış gibi okşadım. Göğsüme yattığında saçlarını okşadığım gibi. J: "Minho.." Sessizce ismini fısıldadım. Ne cevap veren vardı ne de yatakta onun sıcaklığı. Karnıma giren kramp yüzünden bacaklarımı kendime çekerek cenin pozisyonu aldım. Kesik kesik nefesler alıyordum feromon eksikliği yüzünden. Biyolojimiz böyle çalışıyordu. Bebeğin gelişimi için alfamın feromonuna ihtiyacım vardı ama o yanımda değildi. Sanki kalbim yastıkta atıyordu. Kulağıma yastıktan kalbimin sesleri doluyordu. Birisi göğsüme elini bastırdığı için nefes alamıyor gibiydim. Sadece birkaç gün olmasına rağmen ben şimdiden çökmüştüm. Onsuz dayanamazdım, yapamazdım. Ama onu da inandıramıyordum. Korktuğum şey ise bebeğime zarar gelmesiydi. Mucizevi bir şekilde bebeğimiz olmuştu ve belki de bu şans bir daha olmayacaktı. Bu yüzden onu kaybetmek istemiyordum. Minho'dan bebeğimin olmasını çok istiyordum. Lakin onun bana söylediği sözler kafamın içinde yankılandığında yastığı kaldırarak kulaklarıma bastırdım. Her şey bitmişti.. Gözlerimden yaşlar süzülürken ayağa kalktım ve dolaba ilerleyerek alfamın kıyafetlerine baktım. Birkaçını alarak sıkıca sarıldım ve onun kokusunu aradım. Burnuma anlık gelen orman kokusu beni daha da çıldırtmak istermişçesine saniyeler içinde yok oluyordu. Sinirlenerek elimdekileri yere attım ve başka birkaç parça kıyafet aldım. O gece dolapta kıyafet bitene kadar bunu devam ettirdim. Saniyelik koku bile karnımdaki kasılmaların geçmesine neden oluyordu. Bunu yapamazdım. Daha fazla bebeğimi tehlikeye atamazdım. Minho eve gelmiyordu, nerede olduğunu bilmiyordum. Tek çarem hastaneye gitmekti ama onca insanın içinde kavga etmek istemiyordum. Yarın çıkış saatinde hastanenin önünde onu bekleyecektim. Son bir kez daha şansımı deneyecek, onunla konuşmaya çalışacaktım. Bu sefer de bana inanmazsa geriye sadece tek bir çözüm yolu kalıyordu. ... Telefonumdan saati kontrol ettikten sonra hemen telefonumu cebime attım ve ellerimi montumun cebine soktum. Hava çok soğuktu. Minho'nun arabasının önünde onu bekliyordum ama anlaşılan mesaiye kalmıştı. Vücudum soğuktan titrediği için montumun şapkasını da başıma geçirdim. Montumun cebinden ellerimi karnıma bastırdım. Umarım o da üşümüyordur.. J: "Üzülme bebeğim. Baban da seni seviyor. Eminim onun için de zor bir durum" Karnımı biraz daha okşayarak istemsizce gülümsedim. Acaba doğduğunda kime benzeyecekti. Umarım aynı Minho'ya benzerdi.. J: "Babanı özlüyor musun? Ben de onu çok özlüyorum" Dolu gözlerimi kırpıştırdım. Ağlamak istemiyordum. Fazlasıyla ağlamıştım ve artık bebeğime stres yaşatmak istemiyordum. Gözlerimden yaşlar düşmesin diye başımı havaya kaldırdığımda onunla gözgöze geldim. Yaşlar izinsizce gözlerimden süzülmeye başladı. Ne kadar da özlemiştim onu.. ama çok koyuyordu onu gördüğümde ona sarılamamamak. Kolumu sert bir şekilde tutulup beni arabadan uzaklaştığında gerçekliğe döndüm. Benden nefret ediyordu artık. M: "Sana bir daha karşıma çıkma dememiş miydim?" Beni uzaklaştırmak adına koluma sıkıca tuttuğu eliyle beni ittiğinde yere düşmemek için kendimi zor tuttum. Beni ittikten sonra hiçbir şey olmamış gibi arabasına binmeye gidiyordu. Bu sefer aynısını ben yaparak onun koluna sıkıca tutundum ve kendime doğru çevirdim. J: "Senin yüzünden bebeğimize zarar gelecek!" Hastane bahçesinde olan insanların duyacağını umursamayarak bağırdım. Artık benim de içimde birikmişti. O, sürekli bana bağırıp çağırırken ben ona yalvarmaktan bıkmıştım. M: "Bana bak! Bir daha bebeğimiz dersen hamile olduğun umrumda bile olmayacak!" Alaycı bir şekilde gülümseyerek tuttuğum kolunu bıraktım ve işaret parmağımı göğsüne bastırdım. Parmağımla onun göğsünü delmek, bir zamanlar benim için atan kalbini söküp almak istiyordum. J: "Sana feromon için yalvarmaya gelmiştim. Ne kadar zavallıyım" M: "Git, bebeği kimden yaptıysan ona yalvar" Göğsündeki elimi ittiğinde ellerimi yumruk gibi sıktım. Tırnaklarım kendi etime batarken, kendimi fazlasıyla sıkıyordum. J: "Senin çocuğuna zarar gelecek diye ödüm kopuyor..." Başını sallayarak sırıttı. O suratını ilk defa öpmek değil de dağıtmak istiyordum. Onun bebeği yüzünden benim vücudum çökmüştü. M: "Kendi yalanlarına, kendini bile inandırmışsın. Biliyor musun.. az kalsın ben de sana inanacaktım" Ona laf anlatmaya çalışmanın aptallık olduğunu anlamıştım artık. İnanmayacaktı. Minhoyu tanıyordum, bu konu onun için fazla hassastı. Zamanında kısır olduğu için benimle sevgili olmayı bile reddetmişti. Konu bu olduğunda kimseye inanmıyordu. Alfa gururu her şeyden ağır basıyordu. Tamamiyle umutsuz vakaydı benim için. Başımı hiçbir şeyin düzelmeyeceğini biliyor bir şekilde salladım ve daha fazla onun yüzüne bakmayarak arkamı döndüm gitmek için. Onun bana, bebeğimize yaşattıklarını asla unutmayacaktım. Onun yüzünden bebeğime zarar gelirse onu asla affetmeyecektim. Arkamı dönerek yüzüne son kez baktım ve kalbimde biriken kelimelerin dudaklarımdan dökülmesine izin verdim. J: "Bir gün umarım pişman olursun Minho. O zaman ben seni affetmeyeceğim. O zaman ben seni süründüreceğim" Dediklerimi umursamıyor bir şekilde arabasına bindi ve son sürat çalıştırarak oradan uzaklaştı. Beni son evreye getiren o, olmuştu. Onu anlıyordum ama o, beni anlamadığı için artık onun hisleri umrumda değildi. Demek ki kendi gururu bana, bebeğe zarar gelmesinden daha üstündü. Demek ki beni hiç sevmemişti. Hastaneye girerek vücudumun sıcak havaya kavuşmasını sağladım. Şimdi saat çok geç olduğu için aradığım doktor hastanede değildi. Ama sabaha kadar bekleyecektim. Eminim yine uyuyamayacaktım. Bu yüzden eve dönmeyi aklımın ucundan dahi geçirmedim. Doktorun ismini giriş kata vererek yarın sabah erkene rezervasyon aldım. Aslında onun yanına gitmek için randevuya gerek yoktu ama formalite gereği yapmıştım. Bana yardım edebilecek tek kişi oydu. Umarım o, bana inanır ve bir an önce tüm bu zor yükün omuzlarımdan kalkmasına yardım ederdi. Bekleme sandalyelerinden birine oturarak telefonumu çıkardım. Binlerce mesaj yazmıştım Minho'ya ama artık yapmayacaktım. Artık ona yalvarmayacaktım. Yarın sabah erkenden, eğer mümkünse DNA testi yaptıracaktım. Testin sonuçları çıktığında ise kağıdı Minho'nun yüzüne çarpmak, onun suratındaki pişmanlık ifadesini görmek istiyordum. Sakinleşmek adına gözlerimi sıkıca kapattım. Fazla sinir yüzünden karnımın alt kısmındaki kasılmalar asla durmuyordu. Sakin nefesler almaya çalışarak yarından sonra olacakları düşündüm. Minho beni kirli laflarına maruz bırakırken ben ona kanıtımı sunacaktım. Sonra ise bana yaşattığı tüm bu zor günlerin acısını onun burnundan getirecektim.. _________________ Arkadaşlar hikayeye bir de Minho'nun açısından bakın. Onun için de zor.. Hem süründüreceğiz mimiyi daha ehehehe