Okurken yine canozan dan sar bu şehriye devam edebilirsiniz hatta siz tüm hikayeyi bunla dinleyin ha bide ışıkları söndürseler bile maNga dan ve maviden gözlerinde ki ay ve deniyorum ama
Bugün de hastanedeydik diğerlerini göndermiş changbin I.N ve Chan la kalmıştık
I.N:eeee
Seungmin:bende sıkıldım biraz yürüyelim mi koridorda
Chan:ama biraz çünkü yarana zarar gelmemeli tamam?
Dedi ve kafamı salladım Chanla changbin beni yavaşça kaldırıp koridorda gezinmeye başlamıştık ancak o kadar yavaş ve zor yürüyordum ama inanılmaz derecede zor 10 dk sonra odaya geri geçmiştik
Changbin:sana birşey açıklamalıyız ama bunu bir hastane odası da yapmak ne kadar doğru bilmiyoruz
Chan:biz aslında... Biz aslında teşkilata çalışıyoruz bu o kadar gizli ki haber kanalları bile bilmiyor öyle düşün
Seungmin:anladım yani. Bende artık bir teşkilatın parçasımıyım
I.N:aynennn öyle şimdi dınlen ki yarın gidelim tamam mı
Dedi
2 ay sonra...
Ben tamamen iyileşmek üzereydim ama yinede hala yaralıydım ilaç kullanıyordum düzenli olarak ilaç kullanıyordum bir sürü görev gelip geçmişti diye düşünürken Chan yanıma geldi
Chan:seni bir yere götürmek istiyorum
Seungmin:nereye
Chan:kızma ama, dedi ben senin kayıp anneni buldum am-
Seungmin:neden benim ona olan nefretimi biliyorsun Chan biliyorsun beni öldürmeye çalişan kadından ne beklersin ki
Chan:bende sana onu dinle diyorum eğer yine istemezsen seni ordan götürürüm ama annen bir şans istiyor bana zaten herşeyi anlattı eğer bilmesem ben seni götürürmüyüm o yüzden lütfen tamam mı
Dedi ben ona bir şans verecektim ve beraber arabaya bindik yoldayken hafif hafif nefes alamadığımı fark ettim fakat sesimi çıkarmadım şuan ki durumumdan dolayı böyle olduğunu düşünüyordum çünkü normalde fazla olmazdı arabadan indiğim de annemin(opsiyonel) evini gördüm ben sokaklarda yatarken o burda bir sarayda yaşıyordu ben bir karton bulup altına girebilmek için canımı verirken o burda... Bi sarayda yaşıyordu kapıyı çaldık ve genç bir kız açtı ardından içeri girdik fakat nefesimin dahada daraldığını hissediyordum ve içerde koltukta oturan bir kadın ve yaşlı bir adam kadın beni görünce hemen ayağa kalktı ve gözleri dolmuştu hemen gelip boynuma sarıldı ve
Annesi:seungminim lütfen beni bir kere dinle adımı biliyormusun benim adım kim saet-byeol o da senin deden kim so ho
Dedi ve beni koltuğa doğru çekiştirdi oturdum ve onu dinlemeye başladım
Saet byeol:seni.ben zehirlemedim o teyzen olacak cani karı benide zehirleyerek senide zehirledi bak sana ben en başından anlatıyım ben daha lise son sınıfken hamile kaldım fakat o zamanlar aileme söyleyemedim ve tatilmadında seni doğurmaya gittim o sırada yanıma ablamda gelmişti benimle bana orda yemeklerin içine zehir vb şeyler katarak sana etki etmiş sana yaşamaz dediler ben senden vazgeçmedim seni hastaneden almaya geliyordum hastane müdürüyle konuşunca onu zaten aldığımızı söyledi ve ablam işte o zaman kayıplara karıştı seninle beraber gitti 10 yaşında ordan kaçtığını öğrendim ve seni bulmak daha zorlaşmıştı ama şimdi seni buldum
Dedimiştiki ben nefes alamadığımı fark ettim
Seungmin:Chan b-ben nefes alamıyorum
Dedim sanırsam astım krizim tutmuştu chan hemen dudaklarıma ilaçı koydu ve o evden çıkıp gittik
2 ay sonra
Öğleyken uzanmış ve akşam kalkmıştım kimse yoktu ama içeriden bizimkilere ait olmayan kıkırtılar vardı hemen çekmecelerdeki silah ve bıçakları almıştık ve belime kemer takmıştım içeride bir kadın ve adam vardı
Seungmin:kim oluyorsunuz
Kadın:selam seungmin beni tanımıyorsundur ben teyzen kim na ra
Dedi
Na ra:senin işin fazla uzadı saet byeol ü da buldun dimi
Dedi silahını çıkarttı
Seungmin:ben sana ne yaptım heh senin varlığından bile haberim yok
Yanındaki adam:yalınız anlaşmamız böyle değildi
Dedi o sırada nara bana doğrultusunda silahından çıkan kurşun karnımı buldu ve ben sendledim beyaz tişörtümdeki kırmızı yoğun lekelere bakarken ben silahımı çıkartmıştım ki nara nın yere yığılışı ve 2 el silah sesi ve yanındaki adamın koşarak burdan ayrılışı yaram çok kötüydü ve narayı gördüm ölmüştü biliyordum fakat gözleri açıktı hemen korkarak masanın üzerindeki telefonumu aldım ve hemen chanı aradım
Yazar
Seungmin:C-chan
Seungmin ın sesi hiç kendi sesi gibi çıkmamıştı
Chan:seungmin iyi misin
Seungmin:sanırsam hayır
Chan:noldu söyle
Seungmin:t-teyzem geldi b-beni vurdu kendiside yanımda öldü Chan öldü ama bana bakıyor Chan söyle bakmasın bana ben söylersem yapmaz ve benim...benim uykum geliyor Chan
Chan:hayır bak sakın uyuma ve yapabilirsen başka tarafa dön tamam mı hadi bana sevdiğin şeylerden bahset
Seungmin:senden bahsedeyim mi ama Chan burası çok soğuk b-ben çok üşüyorum lütfen üstümü örtün
Chan:sana birşey olmayacak seungmin changbin daha hızlı sür şunu! Ben gelip üstünü örtücem tamam mı ama sen uyuma
Seungmin:Chan ben dayanamıyorum ama ölmek istemiyorum lütfen çabuk olmal-
Dedi seungmin ve gözlerini kapadı çok korkuyordu ölüceği için o sırada Chan tam kapıdan girmişti
Chan:seungmin SEUNGMİN! Çabuk ambulans çağırın
Dedi seungmini kucağına aldı ve gömleğini çıkartıp yarasına bastırdı teni çok solgun ve nefesleri çok zayıftı 5 dk sonra ambulans gelmişti ve seungminle Chan ambulansa binmişti diğerleri de arabayla geliyordu seungminse chanın adını sayıklıyordu...