Bu bölümü okurken Palaye Royale'den Oblivion şarkısını dinleyebilirsiniz. 🌌
20 dakika içinde Juliet rolüne bürünmeyi başardığım için kendimle gurur duyuyordum. Şimdi ise yüzümdeki makyajı lavabo suyuyla çıkarmaya çalışıyordum. Ruj tüm dudağıma, hatta yanaklarıma, yayılmıştı. Bir peçete aldım ve üzerine sabun sıkıp dudağıma bastırdım. Ovalayarak çıkarmaya çalıştığım sırada arkamdan gelen bir ses duydum.
"Burası erkekler tuvaleti, Juliet. Kızlar tuvaleti karşı taraf."
Başımı kalrdırdığımda aynadan bana bakan Romeo ile göz göze geldim.
Ağzımı açtığım anda geri kapadım. Az kalsın sesimi değiştirmeyi unutacaktım.
"Şey... Affedersin. Kafam karıştı."
Peçeteyi de alıp hızla çıkacakken kolumdan tuttu. "Adın ne senin?" dedi.
"...Veronica."
"Ah, demek Avustralyalısın. Öyle değil mi? Aksanından anladım."
"Hı-hı." diye mırıldanarak onu onayladım ve o sırada kolumu kendime çektim.
"Seni daha önce hiç görmedim.." dedi Suratımı inceleyerek. O an makyajımı çıkartmayı beceremediğim için tanrıya şükrettim. "Hangi sınıftasın?"
"Ben...şey aslında ben seyirciydim. Akıcı İngilizce konuşan var mı diye sorduklarında ben geldim. Ben..ben bu okuldan değilim." diye geveledim.
"Ah, öyle mi? Oysa suratın tanıdık geliyordu."
Bir adım geri çekildim. "Belki daha önce karşılaşmışızdır ancak hatırlamıyoruzdur." dedim.
"Yo, sanmıyorum. Seni görmüş olsaydım unutmazdım. Dedim ya, seni daha önce hiç görmedim. Sadece tanıdık bir siman var."
Bir adım daha geri gittim.
"Bilmiyorum." dedim.
"Seni daha önce görmediğimden eminim. Ama..."
"Aslında şey... Ben gitsem iyi olur." dedim.
"Ah, aa tabii, doğru."
"Peki, sonra görüşürüz." dedim ve yarım yamalak gülümseyip hızlıca erkekler tuvaletinden çıktım. Erkekler tuvaletinden çıktığımı gören bir kız bana dik dik bakıyordu. Pek hoş bakışlar değildi bunlar. Onu görmezden gelip kızlar tuvaletinin önünde dikilmeye başladım. Oraya girmem doğru olmazdı. Bu sapıkça bir şey olurdu... ancak amacım bu değildi, sadece makyajımı çıkarıp defolup gidecektim. Bunda yanlış bir şey yoktu. Bir erkeğin de maktajını çıkarması için aynaya ve bolca sabunlu ıslak peçeteye ihtiyacı olabilirdi. Bu yanlış bir şey değildi. Kapının önünde dikilirken. Uzun, siyah ve düz saçlı bir kız bana çarparak içeri girdi. "Ahmak." diye söylendiğini duydum.
Tanrım. Eğer bir kız olsaydım, kesinlikle zorbalığa maruz kalırdım.
Derin bir nefes aldım ve bakışlarımı siyah topuklu babet saçmalıklarıma çevirip içeri girdim. Tek bir kızla dahi göz teması kurmadan bir lavabonun önüne dikildim. Birçok kız makyajını tazelerken ben makyajımı çıkarmak için cebelleştim.
"Sen Juuly değilsin." dedi bir kız.
Neden herkes aynı cümleyi kuruyordu?
"Evet." diye mırıldandım. Aynadan bana baktığını hissedebiliyordum.
"Juuly'e ne oldu?"
"Sakatlandı."
"Aman Tanrım, ciddi olamazsın." dedi kız şaşkınlıkla.
"Ciddiyim." dedim alay eder gibi.
"Ah, eminim Hyunjin'le öpüşeceği için deli gibi heyecanlandı ve Hyunjin'in onunla tatmin olmayacağını düşünerek bundan korktu. Kesinlikle palavra atıyor. Sakatlanmakmış! Hah! Çocuk kandırıyor sanki."
Başka bir kız dedikoduya dahil oldu.
"Hadi ama, kim Hwang Hyunjin'le öpüşmekten kaçar ki? Ben bunun için paramı bile veririm."
"Bu paradan çok gururunu ele vermek olmaz mı?" diye araya girdiğimde tuvalette makyajıyla uğraşan tüm kızlar elindeki rujarı bırakıp bana dik dik bakmaya başladılar. Az önceki sözleri söyleyen küt saçlı kız bana doğru yaklaştı. "Affedersin de sen kimsin acaba?"
"Kim olduğumu bilmen hiçbir şeyi değiştirmez. Bu yüzden işine dön lütfen."
Kız alaycı bir tavırla güldü.
"Sen kafayı sıyırmışsın!" dedi bağırır gibi yüksek sesle.
"İşine dön lütfen." dedim ve bir ıslak peçeteye daha sabun sıkıp göz kapaklarımı ovaladım.
"İyice delirmiş bu karı.." diye söylenerek tuvaleti terk etti.
Fena halde gülmek geldi içimden. Bunu saklamak için dudaklarımdaki rujun kalan lekelerini çıkarmak adına başka bir peçete daha aldım ve dudaklarıma bastırarak gülüşümü sakladım.