sonsuza kadar tek mi olucaktım? insanlar sevmicekmiyidi beni? bu sorular kafamı çok meşgul ediyordu oysa bu sorular bir çoğumuzun korkulu rüyası değil mi?
dışlanan bir kız olarak hayatı boyunca hep yanlız kalıcağına inanmış bir kızın hikayesi bu..
herşey çok normal başlamıştı o sabah hayatımda büyük bir dönüm noktası olacağından habersiz bir şekilde güne başladım. sosyal medyaya merak sarıp başka şehirlerden insanlarla tanışıp güzel arkadaşlık edebileceğimi öğrendim bu benim için çok güzel haberdi artık yanlız olmicaktım!?
oysa bu düşünce bı o kadar da tehlikeliydi sanırım?
ama bunu kimse bilmicekti, sonuçta arkadaşlar edincektim...
bir hesap açtım Instagram dan çok heyecanlıydım,napıcağımı bilmiyordum aslında insanlarin dikkatini çeken ne olabilirdi ki burda, düşündüm ve o an hiç beklemediğim şekilde bir bildirim geldi işler daha eğlenceli hale geliyordu biliyordum ,kabul ettim ve yazdı çok tatlı bı kızla tanıştım adı su'ydu yaşıttık bu çok güzel di.
suyla bı kaç gün devamlı konuştuk artık Instagram dan çıkamaz hale gelmiştim cidden bu ben miydim, bu gittiğim yol doğru muydu? bunları önemsemeden bildiğimi okumaya devam ettim.
bir süre sonra su bana daha çok arkadaş edinip bizim gibi olan kişilerle tanışmak ister misin diye sordu, garipsedim ama kabul ettim, bir gruba aldı beni grupta tek erkek vardı bu biraz garipti benim için sonuçta şuana kadar hiç erkek arkadaşim olmamıştı hatta hep dışlanmıştım..
gruba girdiğim an herkes sevecenle karşıladı çok tatlı arkadaşlar edinmiştim ama çekingen yaklaşıyordum, grupta tek erkek olan kişinin adı emir di. grupta ki tüm kızlar sanki tek erkek oymuş gibi davranıyor du bu da emirin tavırlarını çok itici yapıyordu bu durumdan çok rahatsızlık duymuştum ama sesimi çıkarmadım. zamanla bana saçma konulardan bulaştığını fark ettim ve gruptan çıktım, direk arkadaşım yazdı neden çıktın? diye bu emir den bahsettim güldü bana dalga mı geçiyor du?bu çok sinirlendim, "o öyledir takma onu "dedi su bana, aldırış etmedim ve gruba tekrar girdim
aradan 3 ay geçti ve emir hakkında çok farklı düşünmeye başlamıştım ama. bu neydi bu his,bu düşünce bilmiyorum,suyla konuşurken emir kim? nerde yaşıyo? vb sorular sordum suya emirle arkadaş olmak istediğim den bahsettim,su direk benim ona yazmam için beni dolduruşa getirdi ve ben tabiki gidip Emire yazdım evet evet hemde çok rezil bir şekilde...
(bunu yaptığıma inanamıyorum ya) Emire arkadaş olmak istediğimi söylediğim ve direk telefon numarası istediğim bir uzun mesaj attım,
aradan çok zaman geçmeden cevap verip telefon numarası attı, çok heyecanlandım ne yapacaktım şimdi,ne yazacaktım? derken arayabilir miyim? diye mesaj attım mesaja bakıp 5 dkya arayacağım seni dedi.(o an kalpten gidicektim çok heyecanlıydim ilk defa erkek arkadaşım olmuştu ve başka bir şehirdeydi..)
aradı, açtım konuşamadım heyecandan ve emirden de ses gelmedi bir süre,
"alo" dedi. (aaa çok heyecanlıydim sesini duydum )
"alo" dedim, "nasılsın, napıyosun?" dedi çok heyecanlıydı belliydi sesinden, cevap verdim bende sordum derken biz yarım saat boyunca konuştuk emirle ve telefonu kapattım çok mutluydum hiç yapmadığım bişeyi yapmıştım, ya acaba emirde böyle mi düşünüyor du?
aradan 1 ay geçti emirle 1 ay boyunca her gün devamlı konuşmuştuk neredeyse bu çok güzel di ama ona bağlandığımın farkında değildim, artık emir hakkında neredeyse herşeyi biliyordum emirde benim hakkımda.
emirle konuşmaya başladığımdan beri kimseyle konuşmaz hale gelmiştim, ağzımdan sadece emir çıkıyordu bunun normal olduğunu düşünüyorum bu yüzden hep geçiştirdim bu düşünceleri.
(oysa ki geleceğini nasıl etkiliceğinden haberi yoktu hemde hiç bir şeyden haberi yoktu,ne yazık ki..)
sadece emir değil emirin yakın arkadaşlarıyla da tanışmıştım hatta birinin benden hoşlandığını öğrendiğim o gün inanamadim nasıl yani bendenmi hoşlanıyor? komikti bu ben mi? cidden mi? hemde sanal? evet evet bu düşüncelerini yine geçiştirdim ve yakın arkadaşı olan Yunusla konuşmaya başladım.
(ben Yunusla konuşmaya başladığımda emirle bizim olan arkadaşlığımız 1 yılı aşmıştı)
Emire çok bağlanmıştım emir bana gelip hep etrafındaki kızları anlatıp takıntılı olduğunda bana gelip anlatır üzüldüğünde bana gelirdi bende aynı şekilde en küçük şeyde Emire giderdim ama yunusla konuşmaya başladığım dönem emirin bana olan davranışlarında gariplik vardı bu benim tanıdığım emir değildi ki,noluyo du, neden bana soğuk davranıyordu?
bu düşünceler fazlasıyla kafamı kurcalar hale geldi artık günlük hayatımı çok etkiliyordu,emiri kaybetme korkusu doğuyordu bana her soğuk yaptığında ben bu düşüncelerle uğraşırken yunusu boşladığımın farkında değildim, çok zaman geçmeden yunus konuşmayı kesmişti ne yani o da mı terk etmişti beni? hayatımda olanlara anlam veremiyorum bunlar alışık olduğum şeyler değil napıcaktım?