Bölüm 1 – Yan Sıradaki Çocuk
Yeni okuluma başlayalı sadece iki saat olmuştu ve şimdiden kaybolmayı başarmıştım.
Koridorda elime programı almış sınıfımı ararken biriyle çarpıştım. Kitaplarım yere saçıldı.
"Ah, pardon!"
Ben eğilirken o da aynı anda eğildi. İkimizin eli aynı kitaba uzandı.
"Görünüşe göre ikimiz de acele ediyoruz."
Başımı kaldırınca ela gözleriyle bana gülümseyen bir çocuk gördüm.
"Ben Ege."
"Efsun."
"Demek yeni öğrencisin."
"Nereden anladın?"
"Çünkü bu koridorda sadece yeni gelenler kayboluyor."
İkimiz de güldük.
"Gel, sınıfını göstereyim."
Sınıfa girdiğimiz anda herkes bize baktı.
Öğretmen gülümseyerek, "Efsun, boş yer Ege'nin yanında. Oraya oturabilirsin." dedi.
İçimden "Şans mı, tesadüf mü?" diye geçirdim.
Ders boyunca Ege sürekli küçük notlar yazıp bana uzattı.
"Matematikten nefret ediyorsan göz kırp."
İstemeden güldüm.
Öğretmen bizi görünce ikimizi de ayağa kaldırdı.
"Ege, anlattığım konu bu kadar komik mi?"
Ege hiç düşünmeden cevap verdi.
"Hayır hocam, sadece yan sıradaki kız gülünce ben de gülüyorum."
Sınıftan "Ooo!" sesleri yükseldi.
Yanaklarımın kızardığını hissediyordum.
...
Teneffüste kantine indik.
Tam kasaya yaklaşırken Ege benden önce davranıp içeceğimin parasını ödedi.
"Borçlandın."
"Ne kadar?"
"Bir kahve."
"Lisede kahve borcu mu olur?"
"Olur. Benimle içersen."
İlk defa bu kadar rahat gülümsedim.
Belki de bu okul düşündüğüm kadar kötü geçmeyecekti.
Ama ikimiz de bilmiyorduk ki... bu sadece başlangıçtı.