Barkın adelin gelmeyeceğini düşündü ama parka gidip banka oturdu.kaskını çıkardı ve biraz beklemeye başladı adelse barkının oturduğu bankın iki yanına oturdu kaskını çıkardı tekrar gözleri doldu ve ağlamaya başladı Barkın ağlama sesi duyunca başını Adele doğru döndürdü adeli görünce hafif gülümsedi ve yanına gidip banka oturdu Adel Barkın a dönünce Barkın sadece adelin gözüne bakıyordu çünkü hiç bu kadar güzel bir mavi görmemişti.adelse boş gözlerle Barkın'a bakıyordu.Barkin en sonunda konuşmaya başladı
Barkın:Kötü bir şey mi oldu
Adel:daha ne kadar kötü bişey olabilir ki
Barkın: özel değilse anlatabilirsin dinlerim
Adel: özel değil ama bilmiyorum
Barkın:bence anlat açılırsın ama sen bilirsin
Barkın Adele bakıyordu Adel barkının söylediğine karşı gözlerini Barkın'a çeviridi.Barkın Adel'in gözlerinde kayboluyordu resmen Adel biraz daha düşündü sonra anlatmaya karar verdi
Adel:annem evleneceğini söyledi bugün babama bunu nasıl yapar bilmiyorum
Barkın biraz düşündü çünkü onun anneside küçük yaşta Barkını bırakıp gitmişti sonra Adele sordu
Barkın:babana ne oldu?
Adel:vefat etti.
Barkın: başın sağolsun üzüldüm ama annemin kıymetini bil eminim ki annen seni çok seviyor herkesin anne çocuğunu sevmeye bilir hem belki artık kendine yeni bir sayfa açmak istiyordur belki böyle daha mutlu olur.
Adel: Ama... Bir dakka sen neden öyle konuştun
Barkın: boşver önemli değil
Adel:yalan söyleme sen böyle bir şey mi yaşadın ben sana söylüyorum sen niye söylemiyorsun
Barkın tam anlatmaya başlayacağı sırada telefonu çaldı arayan babasıydı telefonu açtı konuşmaya başladı
(Barkın) Efendim baba
(Babası)Eve gelmen lazım konuşacaklarımiz var
(Barkın)Ne konusucaz baba
(Babası)Eve gelince konuşuruz dedim
Ve telefonu yüzüne kapattı Adel yine ona boş gözlerle baktı
Barkın:benim şimdi gitmem gerekiyor ama şey...
Diyip kaldı çünkü daha ismini bile bilmiyordu