Bölüm 2

2. Bölüm – Okul Ertesi sabah, alarmın sesiyle uyanmak işkenceydi.Gözlerim yarı kapalı, aklım hâlâ videodaydı. “Bu bir oyun olmalı,” dedim. Ama içimde hafif bir huzursuzluk vardı. Okula vardığımda herkes bir şeylerden bahsediyordu. Düşünceler uçuşuyor, herkes birbirine “ben elçi olacağım” diyordu. Küçük kavgalar, tatlı tatlı itişmeler… Liseli ergenlerin saçma ve yalan dolu enerjisi havada uçuşuyordu. Kalabalığın arasında Ateş’i gördüm.Çocukluk arkadaşım, yıllardır yanımdan hiç ayrılmamış, bildiğim en güvenilir insan.Annelerimiz daha biz doğmadan önce arkadaşmış. Aynı anda hamile olduklarını öğrenince biri kız biri erkek olursa birinin adını Ateş birinin adını Alev koyalım demişler öylede olmuş. Daha doğmadan birbirimize bağlıymışız. — “Naber Ateş?” — “İyiyim Alev, sen nasılsın?” — “Ben iyiyim. Şu videoya hâlâ inanıyor musun?” — “Alev… bence gerçek.” — “Saçmalama! Eğer buna inanırsan seni arkadaşlıktan reddederim.”Ateş gülmedi; ciddiydi. — “Bu akşam elçi seçilecekmiş. Bakalım, görürüz.” Zil çaldı. Ayrıldık. Ama gözleri hâlâ aklımda. Sanki bana bir şey anlatmak istiyordu.