---
📖 Roman Adı: "Yarım Kalan Biz"
Bazı hikâyeler bitti sanılır, oysa hiç başlamamıştır bile…
---
🎭 Karakterler:
Kenan Yıldız
Soğukkanlı, içine kapanık, gençliğinde ailesinin sorunları yüzünden hep susmuş bir çocuktu. Liseden sonra bir gecede kayboldu. Şimdi 26 yaşında, başarılı ama geçmişi hâlâ omzunda bir yük gibi.
Duru Karaca
Sessiz, zarif ve hayalperestti. Lisede herkese mesafeli ama Kenan’a başka bir gözle bakıyordu. Kalbini hiç açamadı. Şimdi iç mimar, ayakta durmayı öğrenmiş bir kadın.
---
📘 Bölüm 1: O Gün, Son Bakış
Lise son sınıf… Haziran ayıydı. İstanbul’un güneşi bile sanki o gün batmak istemiyordu. Bahçede mezuniyet şarkıları çalıyordu. Kızlar ağlıyor, erkekler kucaklaşarak vedalaşıy
📘 Bölüm 2: Şehir, Kalabalık ve Tanıdık Bir Göz
9 yıl sonra — İstanbul Nişantaşı’nda bir sanat galerisi
Gece 20:47
Duru, siyah saten bir elbise giymişti. Omuzları açıktaydı. Elindeki kadehi yavaşça çeviriyor, galerinin beyaz duvarlarında dolaşan insanlara bakıyordu. Başarıyı yıllar içinde elde etmişti ama kalbinde hâlâ boşluk vardı.
Ve tam o an…
Kapıdan biri girdi.
Yavaş adımlarla, hiçbir şey söylemeden salona ilerledi. Ceketini bile çıkarmamıştı.
Kenan’dı.
Onu 9 yıldır görmemişti. Ama tek bakışta tanımıştı.
Kenan da Duru’yu gördü. O an zaman durdu. İnsanlar sustu. Sadece gözleri konuşuyordu.
"Ben seni unutmadım."
Bu cümle her bakışın arkasında gizliydi.
Kenan yanına yaklaştı, sesi hâlâ o tanıdık derinlikteydi:
“Merhaba Duru.”
Duru, kadehini masaya bıraktı. Dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme vardı.
“Hoş geldin Kenan. Ama biliyorsun, bu şehirde bazı kapılar sadece bir kez açılır.”
Kenan bir adım daha yaklaştı.
“Ben o kapıyı hiç kapatmadım.”
📘 Bölüm 3: Yılların Hesabı
Gece yarısına doğru, galeri boşalmıştı. Sadece ikisi kalmıştı. Aralarında dokuz yıl, binlerce kelime ve yarım kalan bir hikâye vardı.
Duru pencereye yaslanmıştı. İstanbul’un ışıkları saçlarını aydınlatıyordu. Kenan ona arkasından yaklaştı, sessizce.
“Beni neden hiç aramadın?” dedi Duru, sesinde sitem değil, yorgunluk vardı.
Kenan cevap vermedi. Onun yerine parmaklarını Duru’nun omzuna koydu.
“Çünkü seni özlemekten korktum,” dedi fısıltıyla. “Çünkü seni tekrar görürsem… bir daha bırakamayacağımı biliyordum.”
Duru gözlerini kapattı.
Ve o an, yılların buzları eridi. Aralarındaki mesafe ilk kez yok oldu. Soluklar hızlandı. Parmaklar, yıllardır uzanamadıkları teni buldu.
Bu ilk dokunuş, bir vedanın değil; yeni bir başlangıcın habercisiydi.
