Yeni bir okul.
Bu iki kelime kulağa basit geliyordu ama benim kalbim, okulun demir kapısının önünde durmuşken hiç de öyle düşünmüyordu.
Fen lisesine girmek için aylarca çalışmıştım. Geceleri uykusuz kalmış, test kitaplarının sayfaları arasında kaybolmuştum. Şimdi ise sırtımdaki çanta, sanki bütün o emeğin ağırlığını taşıyormuş gibi omuzlarıma daha da ağır geliyordu.
Derin bir nefes aldım.
“Tamam…” diye geçirdim içimden. “Sadece ilk gün.”
Bahçeye göz gezdirdim. Küçük öğrenci grupları her yere dağılmıştı. Bazıları yaz tatilinde yaşadıklarını anlatırken elleriyle abartılı hareketler yapıyor, bazıları çoktan eski arkadaşlarına sarılmıştı.
Ben ise kimseyi tanımıyordum.
Kendimi biraz daha küçük hissettim.
Merdivenleri çıkarken koridorlara baktım. Duvarlar yeni boyanmıştı; o keskin boya kokusu hâlâ havadaydı. Parlak ışıklar tavandan yansıyor, her şeyi biraz fazla düzenli ve yabancı gösteriyordu. Sınıf kapılarındaki isimlikler neredeyse parlıyordu.
9-B.
Kapıyı hafifçe aralayıp içeri girdim.
Sınıfta bir uğultu vardı. Herkes birbirini tanıyormuş gibi rahatça konuşuyor, bazıları sıra kapma telaşındaydı.
Ben sessizce pencereye yakın boş bir sıraya oturdum.
Çantamı sıranın yanına koymuş, derin bir nefes almıştım ki yanımda bir ses duydum.
“Kusura bakma… Buraya oturabilir miyim?”
Başımı kaldırdım.
Karşımda kıvırcık, koyu kahverengi saçları omuzlarına dökülen bir kız vardı. Saçları hafif dağınıktı ama bu dağınıklık ona garip bir şekilde canlı bir hava veriyordu. Açık teni, sürekli gülüyormuş gibi kıvrılan gözleriyle birleşince sanki etrafına ışık saçıyormuş gibi görünüyordu. Üzerinde bol bir tişört ve rahat bir kot pantolon vardı; sanki okuldan çok rahat bir gün için hazırlanmış gibiydi.
“Tabii,” dedim.
Hemen yanıma oturdu ve daha oturur oturmaz bana döndü.
“Ben Defne.”
“Ela.”
Gözleri bir an parladı.
“Tanıştığımıza sevindim.”
Ben de küçük bir gülümsemeyle karşılık verdim.
Defne sınıfa göz gezdirdi. Saçlarını parmağıyla kulağının arkasına atarken konuştu.
“İlk günler biraz garip oluyor ama alışıyoruz bence.”
“Umarım,” dedim.
“Bu arada…” diye eğildi biraz, sanki büyük bir sır verecekmiş gibi. “Kantin tostunun çok kötü olduğunu duydum.”
İstemeden güldüm.
“İlk söylediğin şey bu mu gerçekten?”
Omuz silkti, gözleri hâlâ gülüyordu.
“Çok önemli bir bilgi.”
İkimiz de kısa bir kahkaha attık.
O an, içimdeki gerginlik biraz olsun gevşedi.
Belki de bu okul düşündüğüm kadar korkutucu olmayacaktı.
Dersler beklediğimden daha sakin geçti. Öğretmenler kendilerini tanıttı, kurallardan bahsetti, arada birkaç öğrenciyle kısa sohbetler yaptı. Ben çoğunlukla dinledim. Kalemimi çevirip durdum, bazen pencereden dışarı baktım.
Son zil çaldığında içimden derin bir nefes verdim.
“Bitti.”
Koridorda yürürken kitaplarımı göğsüme biraz daha yaklaştırdım. Kalabalık artmıştı, herkes aynı anda çıkmaya çalışıyordu.
Tam merdivene döneceğim sırada…
Birisi hızla köşeyi döndü.
Sadece bir anlık bir çarpışmaydı ama yeterliydi.
Omzum sarsıldı.
Kitaplarım elimden kayıp yere düştü.
“Ah! Özür dilerim!”
Başımı hızla kaldırdım.
Karşımda nefes nefese kalmış bir çocuk vardı. Koyu kahverengi saçları dağınıktı; sanki sürekli eliyle karıştırıyormuş gibi bir hali vardı. Birkaç tutam saç alnına düşmüş, gözlerini daha da belirgin yapmıştı. Gözleri koyu renkti ve içinde hem panik hem de mahcubiyet vardı. Üzerindeki okul gömleği biraz kırışmıştı, kravatı ise aceleyle takılmış gibi yamuktu.
“Ben gerçekten isteyerek yapmadım,” dedi hızlıca.
Ben yere dağılmış kitaplarıma baktım.
O ise hiç beklemeden çömeldi.
“Dur, ben toplarım!”
Ben de eğildim.
Tam ikimiz aynı kitaba uzanırken parmaklarımız birbirine çarptı.
İkimiz de aynı anda geri çektik.
Bir anlık sessizlik oldu.
Sonra çocuk hafifçe güldü.
“Şey…” dedi, başını kaşıyarak. “İlk izlenimim pek iyi olmadı galiba.”
İstemeden gülümsedim.
“Biraz.”
Elini ensesine götürdü, mahcup bir şekilde.
“Harika. Daha adımı bile söyleyemeden rezil oldum.”
O an, içimdeki gerginlik tamamen kayboldu.
Belki de bu okul… sandığım kadar yalnız olmayacaktı.