Lavin; Anne ben çıkıyorum!
Anne ;Nereye gidiyorsun?
Lavin; Dün konuşurken söylemiştim ya kendi evime gidiyorum. Birkaç eşya aldım o yüzden.
Annem mutfaktan çıkarak salonun içine doğru geldi.
Anne; Doğru ya unutmuşum, yaşlandık artık bizde bak siz büyüyosunuz biz küçülüp yaşlanıyoruz.
Lavin; Anne ne alaka şimdi ya gerçekten her işide şu yaşlılığa getirmesen şaşarım.
Bu sözü söyler söylemez abim kendi odasından çıkarak salona geldi.
Aral; Lavin sen alışmadın mı artık annem her birşey unuttuğunda yada bizim büyüdüğümüzü hissettiğinde yaşlandım ben triplerine girer. Alışman lazım artık buna
Diyerek sırıttı ardından da koltuğa oturup televizyonu açıp izlemeye başladı.
Lavin ; Boşver anne sen abime bakma hadi ben çıkıyorum.
Anne; Tamam kızım dikkat et kendine. Biri birşey verirse yeme içme biri birşey söylerse gitm-
Lavin; Ya anne tamam 21 yaşına geldim artık küçüklüğümden beri aynı şeyler tamam söz birşey yemeyeceğimde içmeyeceğim de tamam mı?
Anne; İyi iyi ne yaparsan yap abin 1 sen 2 üzerime gelip duruyorsunuz.
Diye homurdanarak oda mutfağa yol aldı. Bende hızla evden çıkarak kendi evime gittim.
Aslında kendi evim buraya fazla uzak değildi ama bir kaç km sürüyordu. Liseye başladığımda okulum kendi evimin olduğu yerde olduğu için dayım bana bir ev tutmuştu. Ne gerek vardı, dayın çok mu zengin yada ailenle gitseydin daha mantıklıydı gibi cümleler kuracağınızın farkındayım hatta o zamanlar kendi arkadaşlarımda bu cümleleri bana söylerlerdi oradan biliyorum ancak ve dayımda annemde bana defalarca kez sormuşlardı evi geçindirebileceğinden yada kendine bakabileceğinden emin misin diye o zamanlar kendi evimin olma fikri bana çok cazip gelmişti o sebep bütün iyi yada kötü sordukları sorulara "ben yaparım" diyordum. İnanır mısınız bilmem ama gerçektende yapmıştım hem evi geçindirmiş hem derslerime çalışmış hemde kendime çok iyi bakmıştım. Dayım ise gayet güzel geçindiğimi görünce o mustakil evi bana satın almış ve bunu bana doğum günümde söylemişti.
Dışardan bakıldığında çok mutlu bir hayat geçirdiğimi düşünenler olabilir ancak herkesin bu dünyada kötü ve tramva bırakan anıları olmuştur. Tabiki benimde oldu. Bu babamın canice öldürülmesiydi..
Eski sevgilimin kardeşi beni seviyordu seviyordu dediğim normal bir sevgiden bahsetmiyorum ciddili ve takıntılılıktı bu, birgün bana gece yarısı mesaj attı bu mesaj da abisinden ayrılmamı yoksa hayatımdaki sevdiğim tüm insanları birer birer gözümün önünde öldüreceğinden bahseden tehdit içerikli bir mesajdı ayrıca mesajın sonundada bu yazıyı kimseye söylememem yoksa iyi şeyler olmayacağı yazıyordu. Ertesi gün eski sevgilimin yanına gidip kardeşinin bana bu mesajları attığından bahsettim ben evden çıktığımda evde kıyamet kopmuş ve o evden kovulmuş. Evden kovulmakla babamı öldürme planı yapmasıda bir olmuştu. O gün abim ben ve annem dışarıya markete gitmiştik. Babam evde tekti. O anda hatırladığım tek şey ise babamın yerde kanlar içinde yatmasıydı. Başından vurulmuştu. Sadece başı değil kalbinden karnından resmen tüm vücudunda izler vardı. Daha sonrasında ise eski sevgilimin kardeşi ortalıktan kayboldu. Bir daha onu ne gördüm ne de sesini duydum..