Hayat çoğu insana göre farklı tanımlanır. Sevmek...Bu kelimenin sihri asırlardır çözülemedi. Her insan sever bu kaçınılmazdır, bazıları kuşları sever bazıları doğayı, bazıları da insanları... Bakış açımız her şeyi düzenler aslında. Sevmeyi öğrenmek.... Bu kavram çok anlamsızdır oysa, sevmek öğrenilmez, sevmek hissedilir. Hayatı boyunca sevilmemiş bir çocuk nasıl bilsin sevgiyi?
Güneşin etkisini en yoğun gösterdiği saatlerde dört kişilik arabamızda yol alıyorduk. Babamın, hedefimiz olan tatil köyü yolunu kaybetmesinin ardından yarım saat geçmiş, kardeşimin yanımda ölüm uykusuna dalmasıyla birlikte arabanın içinde annemin bağırışları duyulmuştu.
-" Herkesin gittiği bir yeri nasıl bulamazsın! Şuanda arkadaşlarımla havuz başında kokteyl içmem gerekiyordu. Tanrım...
Annemin ağzından çıkan çıkan yüksek sesli harfler, dudağının kenarından taşmış pembe ruju sayesinde etkisini kaybediyor, onun yerine anlamsızca karşımıza oynayan iki et parçası sunuyordu.
Bronzlaşmış bacaklarıma baktım, ya kullandığım güneş kremi çok kötüydü ya da benim bacaklarım sorunluydu. İlgimi bacaklarımdan çekip tozlanmış pencereyi açıp başımı çıkardım. Küçük çiftlik evlerinden geçiyorduk sık denilemeyecek bir arayla tarlalar vardı.Camdan biraz kafamı çıkradım ve dalgalı saçlarımın uçuşmasına izin verdim.
Dünyada ne kadar fazla farklı hayat vardı, işin acı tarafı kimsenin kimseden haberi yoktu. Şehirde yaşayan biz bu geçtiğimiz çiftlik evlerinden bir haberdik. ben derin düşüncelere dalmışken arabamızın önünden dumanlar yükselmeye başlamış ve babamın arabayı ani bir şekilde kenara çekmesine yol açmıştı. Dar ve patika bir yoldaydık. Etrafıma baktığımda buradan neredeyse hiç araba geçmeyeceğini fark ettim.