Elimde bir kalemle gökyüzüne bakıyorum.
Zor olan şeyleri kafamda büyüttüğüm için kalemi elimde tutmakta zorlanıyorum.
Kalemi tutmakta zorlandığım en zor kısım ise ellerimin titremesi oluyor.
Hafifçe kafamdaki her şeyden kurtuluyorum.
Ne olduğu belirsiz bir resim çizmeye başlıyorum.
Karşımdaki ağaçların mor olduğu, çimlerin ise siyah olduğu bir resim.
Küçük bir iç çekiyorum ve içimden:
"Keşke her şey bu resim kadar kolay ve rahatlatıcı olsa."
Kafamdaki bulutlar buna izin vermiyor,
Her daim yanımda geziyor.
Sonradan bir kedi fark ediyorum.
Kapkara, yeşil gözlü bir kedi.
Yanıma yatıp esniyor,
Sanki zorluklar umurunda değil gibi.
İşte o an anlıyorum ki,
Zorluklar sadece hayal ürünü birer engel.