“anne” ses gelmedi “anne” yine ses gelmedi.Bir çöp kovasının yanında anneme sesleniyordum.Ama annem gelmiyordu.O an havadan damla damla yağan yağmura
gözüm takıldı.Bir an düşündüm belkide damlalar, evin-den ayrılmak istemiyorlardı.Ama vakti geldiğinde zorla-
da olsa evinden ayrılmak zorundalardı.Düşündüm, ve yağmur damlalarını kendime benzettim.Bende onlar gibiydim.Bir mektupla terk edilmiştim.Belkide ölmüşlerdi.
En azından benim gözümde.O gün kendime bir söz verdim.Bu gizemli mektupu araştıracaktım ya bu gün ya yarın elbet birgün bu gizemi çözecektim…”Ellash” “Ellash” ses tanıdıktı.Kafamı kaldırdığımda bu hayatta en sevdiğim,tek varlığım,sırdaşım Nava’ydı.Beyaz tenli, mavi yeşil karışımı gözleriyle tam bir tanrıça gibi görünüyordu.”Pardon, dalmışım.“ dedim." Hadi, zaman geldi” başımı salladım.Kendime vediğim sözü tutma zamanı gelmişti.Bu gizemli mektupu çözmek için ilk olarak sadece telefondan görüştüğüm, anne ve babamı
bildiğini ve bana yardım edeceğini söyleyen adama gidecektik.İlk durağımız küçük bir kasabanın terzisiydi fakat sonraki durağımız neresi bilemiyorum."Sen beni
dışarda bekle üstümü değişip geleceğim.”dedim.Başı-
yla onaylayıp dışarı çıktı.Üstümdeki eski, pembe renkli
düz çizgili deseni olan pijamalarımdan hızla kurtuldum.
Dolabımı açtım, fakat içinde beni hiç ciddi gösterecek bir elbise veya takımım yoktu.Baktım baktım, ve en sonunda onu buldum.Annemin elbisesi, onun en sevdiği elbisesiydi.Ne zaman mutlu olduğunda veya görüşme-
lerde asil,soğukkanlı,cesaretli olmak istese bu elbiseyi
giyerken görürdüm onu.Sanırım sıra bendeydi.Siyah
renkli kısa yırtmaçı olan sade ,dar, şık bir elbiseydi.Bir çırpıda üzerime geçirdim. Aynadan kendime baktığımda
kendimi değilde annemi görüyordum…"e hadi”Nava’nın bıkmış sesi yüzüme bir tebessüm kattı."Geliyorum” de-
dim.Aynadan son kez kendime baktım ve saçımı üstten
topladım.Nava’dan daha fazla azar işitmeden odadan
çıktım."Senin yüzünden geç kalacağız Ellash, hadi
araba bekliyor.”dedi Nava bıkmış bir ifadeyle.Nava’nın bu haline gülerek karşılık verdim.Dışarı baktığımda bir
arabanın korna çaldığını gördüm.Nava’ya gözümle iş-
aret vererek "hadi ”dedim.Önden Nava çıktı, arkasından
kapıyı tam çekecekken "Güle güle rezil hayat, hoşbul-
duk sırlar kapısı…”
"Ve şunu unutmayın hikaye yeni başlıyor”
