Kaybolmuştum. Bedenim yerinde, ruhum çok uzaklardaydı.Kendimi hep bildim bileli insanlardan uzak durmuşum. İnsan sevmem, insanlarla olan aktiveteleride sevmem. Sanki herkesten uzak olmak huzur veriyor. Lakin, ne kadar kaçarsan kaç gelip huzurunu bozuyorlar. Belkide düşüne bilirsiniz, bozuk bir kişiliğim var diye. İstediğiniz gibi düşünün, umrumda değil. Sadece benden uzak olun.
Kendimi seviyormuyum? Belki. Bazen severim, bazende sevmem. İnsanın kendine bile tahammül edemediği zamanlarda oluyor. Böyle zamanlarda kendimi sevdiğim şeylerle meşgul ederim.
Yağmurda ıslanmak, benim için en iyi terapi yolu. Küçüklüğümden hep yağmuru sevmişim. Annem asla yağmurda ıslanmama izin vermezdi. Kızardı, döverdi. Tabi ben uslanmıyordum. Hep yağmur yağdığında bir yolla dışarı çıkardım. Yada saatlerle pencere önünde yağmurlu sokağı izlerdim. Şimdi ise yağmur yağdığında dışarı çıkarak gece boyu dolaşırım.
Yağmur dışında geceler, şarkılar, kahve ve kitaplara bağımlıyım.
Galiba içlerinde kendimi buluyorum ya da huzuru.
Yalnızlığı sevdiğim için yalnız yaşıyorum. Ve bu benim için iyi olsada, ailem karşı çıkmıştı. Umrumda olmadığı için kendi bildiğimi yaptım. Artık o lanet evde yaşayamazdım. 19 yaşım var ver kendi başımın çaresine bakıyorum. Zaten hep baktığım gibi. Benim 19 yaşım belkide insanların 25-30 yaşlarıydı. Kendimi asla 19 gibi hissetmiyorum. Çok çabuk olgunlaşmıştım. Ve bu çok kötü birşey. Asla çoçuk gibi düşünemedim, bir zaman sonra bedenimin çoçuk içimdekinin yaşlı olduğunu düşünürdüm. Gerçektende öyleymiş.
Bunu bana yapan yaşadığım şeyler ve bunu bana yaşatan ailemdi.
Onların yüzünden hayattan iyreniyorum. Hayatımı, çoçukluğumu boka çevirmişlerdi. Hani o bir birini asla sevmeyen, kavga eden, ama asla boşanmayan bir boktan aile. Tabi onlar kavgasını yapar, bir birlerinden hırslarını çıkarır, bizim günümüzü boka çevirir, gece sevişip öpüşüp sabaha hiç birşey olmamış gibi yaparlar. Ve burada psikoloji sorun yaşayan çoçuklar olur.
Tüm yaşama sevincimizi elimizden alırlar. Sonrada sen niye böyle huysuz, kaba, duygusuz oldun derler. Bağıra bağıra herşey sizin yüzünüzden demek istersinde söyleyemezsin. Çünki asla anlamazlar. Hatta söverler, döverler ve bizim için boşanmadıklarını söyler dururlar.
Annemin hep sözü buydu "Benim sana gücüm yetmiyor. Baban gelsin o seninle ne yapacağını bilir."
Ve babam geldiğinde bağırır çağırır, aklınca ceza verip iyi yaptığını düşünür.
Ailem yüzünden herşeye iyrendim. Odama girip hiç çıkmıyordum. Çünki suratlarından iyreniyordum. Yemeğimi bile zehir ediyorlardı. Bir anne kızına kahpe, babası hayvan, ayı, eşşek diyorsa o çoçuktan ne bekliyorsunuz. Normal biri olmasını mı?
Bu boktan aileden uzak olmak için kendim iş bularak çalıştım. Çünki eve çıkmam gerekiyordu. Artık tahammül edemiyordum.
Kendi evime çıktım, biraz olsa bile huzurum var. Yinede hayatıma, işlerime karışmak istiyorlar. Evime gelir evlerine dönmek için beni ikna etmeye çalışırlar ve sonuç alamayarak bağırır çağırırlar. Artık bıktığım için bazen kapıyı açmaz, telefonlara cevap vermezdim. Tabiki benim o eve gitmemi istemeleri beni sevdiklerinden değil. Kızları para kazanıyor ve bunuda onlar almaları gerekiyor.
Erkek kardeşimde onlardan biri. Serseri, çapkın bir tip. Kendini hep beğenir, övüne övüne ben onu döverim, bunu böyle yaparım diyor. Ama ne yazik ki boş sözler. Bir keresinde nasıl tokat atdıysam 1saat ağlamış elini yüzünden çekmemişti. Yani kendini beğenmiş ama bir sik olmayan tiplerden. Ve bunu için kardeşimde benim için huzur bozucu. Ona yüz verirsem kapımda yatar benden faydalanmaya çalışır. Ama ben asla onunla aramda olan perdeyi kaldırmadım. Gerekde yok.
Ben böyle büyüdüm işte. 15 yaşımda sigaraya başladım. Ve alışkanlık olarak devam etdi. Sigaranın zararı benim için önemli değil. Zaten yaşadıklarımdan sonra güzel günlerin bekletisinde değilim. Böyle iyiyim. Ne sevgili, ne yakın arkadaş istiyorum. Çünki güvenmeyeceğimi biliyorum. Ve biriyle ilişki yaşamak aklıma bile gelmiyor. Aşkdan nefret etdim piç insanlar yüzünden.