Sarayın duvarlarında yankılanan uğultu hâlâ dinmemişti. Sessizliği bir cariyenin ürkek sesi bozdu.
Cariye: Efendim... sanırım prensin neden bu kadar cesur bir meydan okuma yaptığını buldum.
Kral Dravok: Ağğhh! Kes sesini, cariye! O, bana istese de bir şey yapamaz!
Cariye: Hayır efendim, anlamıyorsunuz... O—
Kral Dravok: Yeter artık! Çeneni kapa da biraz eğlenelim. Görünüşe göre oğlum biraz oyun istiyor.
Cariye: Başım üstüne, efendim...
Prens Gabrial, acı dolu ama gururlu bir bakışla babasına döndü. Elini yavaşça kaldırdı... ve bir kez şık diye parmaklarını şıklattı
.Bu, annesi Kraliçe Aviline’den öğrendiği hareketti. Bir parmak şıklatışıyla havadaki mikro elektromanyetik alanları büküyor, moleküller arasındaki itme kuvvetini yönlendiriyordu. Kısacası… tek bir şıklamayla herkes diz çöküyordu
.Kral Dravok: Seni adi üçkâğıtçı!
Prens Gabrial: Şşşt... mağlubiyetini küfürle kanıtlamana gerek yok, baba. Hadi, bana saldırsana. (Alaycı bir gülümseme yayılır dudaklarına.)
Kral Dravok: Erkek olsaydın, adil dövüşürdün!
Prens Gabrial: Gerçek bir erkek olsaydın, muhafızlara kapıyı korumalarını emretmezdin... Zavallı.
Bu sözler Dravok’un damarlarına işler gibi oldu. Öfkeyle haykırdı, ardından güçlü bir ultrasonik dalga sarayı doldurdu.
Herkes kulaklarını kapattı. Herkes… Gabriel hariç
.Prens Gabrial: Vah vah... Demek düşmanlarına sakladığın saldırıyı oğluna saklıyorsun, ha? Ahhh, biliyordum beni bir gün düşmanın olarak göreceğini.
Kral’ın yüzü öfkeyle gerildi.Kral Dravok: Bu... bu nasıl mümkün olabilir?
!Prens Gabrial: Basit. Senin her hamleni, her sözünü önceden biliyordum.
Cariye: Efendim... prensimiz artık “vampir kral” gücüne sahip. Bu güç ona bir hafta önce gelmiş… Ben de az önce öğrendim.
Kral Dravok: Hayır... bu... bu olamaz...