Laboratuvarda derin bir sessizlik oluştu.
Kimse hareket etmiyordu.
Aras'ın bakışları tek tek herkesin üzerinde dolaştı.
Sonunda Alev'in gözlerinde durdu.
"Ne kadar büyümüşsün..."
Alev istemsizce bir adım geri çekildi.
"Sen... kimsin?"
Aras acı bir tebessüm etti.
"Bir yabancı olduğumu sanman normal."
"Bunu özellikle sağladılar."
Tuna hemen Alev'in önüne geçti.
"Bir adım daha atarsan seni kelepçelerim."
Aras başını hafifçe eğdi.
"Her zamanki gibi önce tehdit."
"Babana benziyorsun."
Bu söz Tuna'yı öfkelendirdi.
"Benim babamı ağzına alma."
Aras gözlerini ondan ayırmadı.
"Ben onun cenazesinde bulundum."
"Oysa sen bulunmadın."
Tuna'nın yüzü gerildi.
Bu cümleyi yalnızca gerçekten o günü yaşamış biri kurabilirdi.
---
Nur Hanım yavaşça öne çıktı.
"Yeter Aras."
"On yedi yıl önce her şeyi bitirdiğimizi sanıyordum."
Aras hafifçe güldü.
"Bitirmek mi?"
"Sen sadece üzerini örttün."
"Gerçekler toprağın altında çürümez, Nur."
Kıvanç sert bir sesle araya girdi.
"Bizim ailemizden ne istiyorsun?"
Aras cebinden eski, gümüş bir cep saati çıkardı.
Az önce Nur Hanım'a gönderilen saatin aynısıydı.
Saati masanın üzerine bıraktı.
"Tazminat."
"Hangi tazminat?"
"Çalınan on yedi yılın."
---
Alev'in kafası karmakarışıktı.
"Ben hiçbir şey anlamıyorum."
Aras bu kez sesini yumuşattı.
"Anlamayacaksın da."
"Çünkü çocukluğunu senden aldılar."
Alev'in gözleri doldu.
"Babam yaşıyor mu?"
Aras uzun süre cevap vermedi.
Sonunda başını yavaşça salladı.
"Bu sorunun cevabını biliyorum."
"Ama benden duymanı istemiyorum."
"Neden?"
"Çünkü sana güveneceğin son kişi ben olmalıyım."
Bu cevap odadaki herkesi şaşırttı.
Tuna kaşlarını çattı.
"Bize zarar vermeye gelmediysen neden saklanıyorsun?"
Aras derin bir nefes aldı.
"Çünkü peşimde olanlar sadece benim peşimde değil."
"Onlar..."
"...Alev'i istiyor."
---
Tam o anda laboratuvarın tavanındaki kırmızı alarm lambaları yanmaya başladı.
Eski hoparlörlerden mekanik bir ses yükseldi.
«"Yetkisiz erişim tespit edildi."»
«"Güvenlik protokolü etkinleştiriliyor."»
Duvarların içinden ağır demir kepenkler inmeye başladı.
Çıkış kapısı büyük bir gürültüyle kapandı.
Kıvanç kapıya koştu.
"Açılmıyor!"
Tuna telsizini çıkardı.
Çekmiyordu.
Laboratuvarın tamamı dış dünyadan izole edilmişti.
---
Aras tavana baktı.
"Beklediğimden erken geldiler."
"Kim?" diye sordu Tuna.
Aras cevap vermeden laboratuvarın en arkasındaki dolabı açtı.
İçinden ince siyah bir dosya çıkardı.
Dosyanın üzerine yalnızca tek bir isim yazılmıştı.
MERT
Alev şaşkınlıkla dosyaya baktı.
"Mert'in burada ne işi var?"
Aras dosyayı Tuna'ya uzattı.
"Çünkü sizin sandığınız adam..."
"...bu hikâyenin başlangıcı değil."
"Son piyonuydu."
Tuna dosyayı açtı.
İlk sayfada Mert'in fotoğrafı vardı.
Altındaki satır ise herkesi susturdu.
«Kod Adı: Gözcü-4»
«Görevi: Alev ve Eftalya'yı yıllarca gözlemlemek, gerektiğinde kaçmalarını engellemek.»
Eftalya'nın nefesi kesildi.
"Yani..."
"Mert..."
"...tesadüfen hayatımıza girmedi mi?"
Aras gözlerini kapattı.
"Hayır."
"Size yaklaşması yıllar önce planlandı."
Alev'in elleri titremeye başladı.
Hayatını kabusa çeviren adamın bile birilerinin planının parçası olduğunu öğrenmek, bütün geçmişini yeniden sarsmıştı.
Tam o sırada dosyanın içinden küçük bir fotoğraf yere düştü.
Fotoğrafta Mert, takım elbiseli iki kişiyle tokalaşıyordu.
Birinin yüzü gölgede kalmıştı.
Diğerinin yüzü ise çok net görünüyordu.
Otel müdürü.
Ve fotoğrafın tarihi...
Altı ay önce.