Şeyda'nın ağzından:
Saçlarımı topladım.Kahvaltımı yaptım ve okula gittim.Bu sınıftakilerle konuşmak dahi istemiyordum.Bu nedenle şu anda benim için en iyi dost kitaplardı.
Tenefüslerde kitap okuyordum.Bazen Seval ve Haticeyle merhabalaşıyorduk. Onun dışında konuştuğum kimse yok.Kantine inmeye karar verdim.Koridorda yürüyordum.Birden sinirle gelen Kayhan bana çarptı.Elimdekiler yere fırladı.Sinirle baktım.
-Ya ne yapıyorsun!
-Pardon yanlışlıkla oldu.
-Çok şaşırdım.Sen özür dileyebiliyor muydun ya?
-Abartma ya yanlışlıkla oldu uzatma hadi.
-Yine üste çıkıyorsun ya pes!
-Off birde senle mi uğraşacağım? O kadar derdim arasında.
-Vaay senin derdin olur muydu ya?Hani sen zenginliğin içinde hava atmayla meşguldün ya hani insan gibi olamıyordun ya ne ara insancıl bir hale büründün? İnsanları ezmek isteyen inancından dolayı dışlayan sendin.Senin başına ne geldiyse müstehak ama sen akıllanmazsın.Bak şimdi senin yanında derdini dinleyecek biri dahi olmaz.O çok zengin arkadaşlarında seni paran için kullanıyorlar adım gibi eminim ama sen bunu fark bile etmedin.
-Sen nerden çıkardın bunu?
-Farkındaysan bir ara paranı kaybettin ve ihtiyacın oldu ama kimse sana borç bile vermeyi akıl edemedi.Hani o çok aşağılayıp ağlattığın kız var ya ondan isteseydin verirdi.Ama sen kalpsiz olduğundan ağlattın onu diyip gittim tek bir kelime dahi söylemesine müsade etmeden.