Bölüm 4

"İKİNİZE DE İNANAMIYORUM! DAHA 2. GÜNDEN BİRBİRİNİZİ Mİ YEMEYE BAŞLADINIZ!" Annemin sinirli sesi tüm odayı doldurmuş, odadan taşarak evin içini doldurmuştu. annem Hyunjin'e dönmüş, sesini biraz daha yükseltmişti "HELE SEN HYUNJİN! SANA GÜVENMİŞTİM! OĞLUMA İYİ BİR ÖĞRETMEN OLUR DEMİŞTİM! AMA SEN NAPTIN?!" demişti annem neredeyse Hyunjin'e tokat atacakmış gibi dururken. Hyunjin başını önüne eğmiş, parmakları ile oynamaya başlamıştı "kusura bakmayın bayan Lee..." diyebilmeyi başarmıştı sadece. annem Hyunjin'den hayır gelmeyeceğini anlayınca bana dönmüştü "SENİNLE BU KONUYU KONUŞMUŞTUK FELİX! ERKEKLER İLE SEVGİLİ YOK DEMİŞTİK HATIRLADIN MI?!" demişti annem önceden yaptığımız bir konuşmayı hatırlatarak. daha fazla suskun kalmaya dayanamadığım için bende bağırmaya başladım "BENDE SANA KIZLARDAN HOŞLANMIYORUM DEDİM ANNE! KIZLARDAN HOŞLANMIYORUM VE ASLA DA HOŞLANMAYACAĞIM!" Demiştim ayağımı yere vurarak. annem bir bana, bir Hyunjin'e bakmıştı. daha sonra ise dış kapıyı işaret etmişti "ikinizde defolun gidin. artık sizi görmek istemiyorum" annemin bu lafı ile resmen olduğum yere çivilenmiştim. kendi öz annem... beni evden mi kovmuştu? "a... anne sen şaka mı yapıyorsun? gerçekten bizi evden mi kovuyorsun?" demiştim şaşkınlık içinde. annem başını sallamış ve tekrar dış kapıyı işaret etmişti "defolun dedim" Dedi aynı acımasız sesi ile. gözlerimin yandığını hissetmiştim. sanırım ağlıyordum "a... anne..." demiştim ve tam anneme bir adım atacakken Hyunjin kolumdan tutup beni dışarı sürüklemişti ve engel olmuştu. Beni arabasına sürükleyip ön koltuğa oturtmuştu ve kendisi de sürücü koltuğuna oturmuştu. o an o kadar sinirli ve üzgündüm ki tekrar sesim yükselmişti "HEPSİ SENİN YÜZÜNDEN! SANA DUR DEDİM AMA SEN DURMADIN! MUTLU MUSUN?! SEN İŞİNDEN OLDUN BEN ANNEMDEN!" Dedim arabanın kapısına sağlam bir tekme geçirerek. Hyunjin bu tepkim karşısında afallamış, beni sakinleştirmek için ellerimi tutmaya çalışmıştı "tamam bebeğim... sakin ol.. annen bir gün mutlaka öğrenecekti, bu gerçek kaçınılmazdı maalesef..." demişti beni sakinleştirmeye çalışarak. Ben ise o kadar sinirlenmiştim ki hala kapıya tekmeler savuruyordum "ALLAH BELANI VERSİN *** HERİF! SENİN YÜZÜNDEN ANNEMDEN OLDUM ****** ÇOCUĞU!" Demiştim bir yandan hala kapıyı tekmeleyip, bir yandan küfür ederken. Hyunjin belimden tutup beni kapıdan uzaklaştırmaya çalışmıştı ama başarısız olmuştu "******* SENİ ****** ÇOCUĞU!" Demiştim ve kapıya tüm gücüm ile tekrar bir tekme atmıştım ama ayağıma giren büyük ve katlanılmaz acı ile büyük bir çığlık atmıştım "FELİX İYİ MİSİN NE OLDU?!" Demişti Hyunjin az önce kapıya tekmeler savurduğum ayağımı eline alıp hemen bir bakarak "AYAĞIM KIRILDI GALİBA ***** KOYİM!" Demiştim acıdan oturduğum yerde resmen kıvranırken. Hyunjin ayağımın bilek yerini hafifçe sıkmıştı ve acıyıp acımadığını anlamaya çalışmıştı "böyle yapınca acıyor mu?" demişti ayak bileğimi biraz daha sıkarken. yaşlı gözlerim ile başımı sallamış, acıdan alt dudağımı ısırmıştım. Hyunjin onayımı görünce elini biraz daha yukarılara kaydırmış ve oraları da sıkmaya başlamıştı "öyle deli dürtmüş gibi kapıyı tekmelersen olacağı bu Felix" Demişti beni azarlayarak "Ama ne yapayım... çok sinirliydim... sinirimi birşeyden çıkarmam lazımdı..." Demiştim ağlamaklı çıkan sesim ile. Hyunjin derin bir nefes çekmiş ve ayağımı bırakıp arabayı çalıştırmıştı "ayağını sağlam incitmişsin, sakın bir milim bile kıpırdatma evde bakacağım"