01.13.1888
Soğuk bir kış sabahiydı her zamanki gibi ailedeki herkesin yüzünden düşen bin parçaydı annem kalkıp kahvaltıyı hazırladı yemek yerken sohbet etmek en sevdiğim şeylerdendir ailem ile sohbet etmek için bir konu açtım
-ee annecim nasılsın?
annem yüksek bir sesle
-Kapa çeneni yemek yerken konuşulmaz! dedi
işte o an anladım bu evde kimse ile doğru düzgün iletişime geçemezdim
bende yeni arkadaşlar edinmeye başladım arkadaşlarım aileme kıyasla çok daha iyiydiler
hatta onların ebeveynleri bana daha yakın geldi bazen keşke onların kardeşi olmak istemiştim
yine bir gün okuldan çıktım arkadaşlarımla her zaman buluştuğumuz parka gittim hep yaptığımız gibi süpermarketten birşeyler alıp sürekli oturduğumuz çardağa oturduk atıştırmalıklarımızı yedik,oyunlar oynadık taki annem gelip beni görene kadar arkadaşlarımla oynamaktan zamanın nasıl geçtiğini fark etmemiştim tam 2 saat 40 dakika olmuştu annem yüksek bir ses ile
-NEREDE KALDIN YÜRÜ EVE GİDİYORUZ. dedi
ben hiçbirşey diyemeden arkadaşlarıma görüşürüz bile diyemeden kolumu çekiştirip eve götürdü
yolda bana eve gidince görüceksin diye söyleniyordu
eve geldiğimizde ise bir yandan babam bir yandan annem bana bağırıyorlardı
halbuki yanlış hiçbirşey yapmamıştım sadece onların bana veremediği sevgiyi başkalarında aramaya çalışıyordum 12 yaşındaki bir çocuğa bu kadar fazla yüklenmek çok fazla abartıydı sadece kendi duygularını önemseyen 2 canavar gibilerdi annem ve babam bazen ailedeki tek yetişkinmiş gibi hissediyordum kendimi ertesi gün beni okuldan aldıracaklarını ve evde eğitim görmeye başlayacağımı söylediler şok olmuştum gözlerim dolmuştu ağlayarak
-NEDEN? dedim
onlar ise derslerin o arkadaşların yüzünden kötüleşiyor edepsiz biri olmaman için seni o arkadaşlarından uzak tutuyoruz birdaha onlar ile görüşmemen için seni okuldan aldırdık dediler
hiçbirşey diyemedim şok geçirmiştim tüm duyguları aynı anda yaşıyordum resmen o günden sonra ailem ile iletişimim hep kötü olmuştur evimize gelen özel öğretmen bile yoktu annem bana bir kaç ay gereken şeyleri öğretti aradan yıllar geçip gitti artık 18 yaşına ayak basmıştım kendi başımın çaresine bakabilirdim öyle sanıyormuşum babam 18 yaşıma bastığım gün eve erken geldi bende bir ümit ile doğum günümü kutlamak için erken gelmiştir sanmıştım ne kadarda aptalmışım yüzünün güldüğünü farkedince bir oh çektim bu gün kavga yok dedim buna emindim taki yarım saat sonrasına kadar eve yaşlı bir bayan ve kocası yanlarında ise 40 yaşlarında duran bir adam vardı yaşlı bayanın ismi ayşe idi
Ayşe hanım bana bakarak konuşmaya başladı
-pek güzelmişsin oğlum ile mükemmel bir çift olursunuz dedi
o an şaşkınlıkla
-Pardon?
dedim
kadın ise
-evet yanlış duymadın baban söylemedimi yoksa dedi seni istemeye geldik bu gün
ben yüksek bir sesle babama
-BABA NE DİYOR BU APTAL KADIN BENİ EVLENDİRMEYECEKSİNİZ DEĞİL Mİ?
dedim babam ise
-Kes sesini büyüklerine karşı saygılı konuş o senin kayınvaliden dedi
ayşe hanımın kocası duyma ve görme engelli idi savaşta iki yetisinide kaybetmişti annem onu salonda bir yere oturttu 40 yaşında olan adam ise durmadan beni süzüyordu ben daha olayın şokunu atlatamadan adam bana
-Nasılsın karıcım?
dedi ben cevap veremedim o an tüm olumsuz duyguları aynı anda yaşıyordum adama bir tokat attım ağlayarak binadan dışarıya attım kendimi arkamdan babam geliyordu
-KAÇMA BURAYA GEL HEMEN YOKSA SENİ ÖLDÜRÜRÜM
dedi ben arkama bakmadan koşmaya devam ettim izimi kaybettirdikten sonra bir ara sokağa girdim orda sabahladım
(umarım hikayeyi begenirsiniz yeni bölümü isterseniz lütfen belirtin>
