Bazen hayatın boş olduğunu hissettiğiniz anlar olur ya işte ben hep öyleyim.Bana hayat hep boş gelir.Adım Deniz ve şu hayatta sahip olduğum tek şey kardeşlerim küçük kardeşim Ali ve abim Arastan başka ailem diyebileceğim kimse yok.
Sabahları erken kalkmaktan nefret ediyorum ama abimin horlamaları uyumama imkan vermiyo yan odamda ama beni duymasını umdum. “Abiiiii! Bu kadar horlayabilmeyi nası başarıyorsun.Bırakta uyuyayım yiaah!” Son kelimelerde sesim biraz mahalledeki yaşlı ve sinirli teyzeler gibi çıksada yapıcak bişey yok.Abimin artık taramalı tüfek olduğunu düşünücem.Bu kadar horlamak insani değil çünkü. Oda yan odadan bana bağırdı”. Bende seni seviyorum canım kardeşim” sinirimi bozuyo bu çocuk “Dalga geçme benimle.Hafta sonu da uyumucaksam öliyim yani” Baba kravatını düzeltirken odama geldi.Sinifli yüzümü görmüş olsa gerek “Noldu kızım?” Nemi oldu. Zaten o kadar önemli birşey değil ama babama şikayet etmecektim.Bu güne kadar haykırışlarımı. duymadıysa bundan sonrada duymasın lazım değil”Yok bişey” deyip konuyu kapattım oda gitti zaten.Yataktan kalkıp üstüme rahat bir tulum ve içine kısa kollu bir tişört giydim.”Anne ben çıkıyorum” “Napıyosan yap” kapıyı açtım ama arkadan uzun bir kol kapıyı kapattı.”Nereye böyle abine haber vermeden”.kolunu ittirdim ve tekrar kapıyı açmaya çalıştım.Baktım açamıyorum “Sanane abi” o bir yerlere giderken bana haber veriyo mu.Her hafta sonu Leyla’sıyla dışarı çıkıyo ben sorguluyo muyum.Normalde inadına söylemezdim ama anlatıyım dedim “Okula”
“Kızım sen iyice kafayı yedin bugün cumartesi”
“Okulu temizlicem”
“O niye hizmetçi misin öğrenci mi”
“Ceza verdi müdür”
“Neden”
“Önemli değil boşver”
“Gene ne yaptın acaba”
“Sadece Teoman’ın sandalyesine bir kaç raptiye düşürdüm”
“Sen harbi manyaksın”
“Banane gelip sinirimi bozmasın oda”
“Teoman senin sinirini mi bozuyo”
İşte şimdi sıçtın Deniz