Bölüm 4

Sonunda seans/konferans ne derseniz artık bitti. Kendimce keyifli bir deneyimdi. Seyircilerden de fikirlerini söyleyen konuşmaya katılanlar oldu. Birçok şey öğrendim. Samimi bir ortam oluştu. Konferans bitince tatlı bir amca sizin gibi gençleri böyle yerlerde görünce mutlu oluyorum dedi samimi bir konuşma başlattı. O sırada yanımıza konferansın başında baktığım sonradan varlığını unuttuğum çocuk geldi. "Nasılsınız hocam?" dedi. Konuşmaya bir anda dahil olmasına şaşırdım. Hafifçe aradan çekildim. "Ooo ceyhun, aslanım sen de mi buradaydın." Adamın hoca olmasına her ne kadar şaşırsam da daha fazla orada beklememek için ayrılmaya başladım o sırada nazmi hoca/amca "Kızım nereye biraz muhabbet edelim. Sizin gibi gençlere bir arada gelmek kolay değil. Zaten hanımla da kavga ettim eve de almaz beni. İlerdeki çay bahçesinde iki çift laf edelim. Ne dersin uygun musun?" Böyle bir şey beklemiyordum eve gideceğimi kafama kodlamıştım ama amcanın daha doğrusu nazmi hocanın hayatını merak ettiğimden hem de ilerde bunu güzel bir şekilde hatırlayacağımı düşünüp kabul ettim. Patoloji sınavım vardı ama bugün çalışmayacağımı hesaba katarak önceden çalışmıştım. O nedenle içim rahattı.