Arabadan inmeden önce Lavin, "hazır mısın?" diye mırıldandı sessizce, "korkuyorum Lavin, korkuyorum." Bu lafımın ardından Lavin, "sen korkucakta utanılacakta hiç birşey yapmadın sadece hayatımız boktan Neva. Ne olursa olsun yanındayım tamam mı? Her zaman sol yanında olan bir arkadaşın var senin. Şimdi arkana yaslan ve yeni okulunun tadını çıkar, her şey çok güzel olacak.."
Lavinin bu lafları yüreğime su serpmişti. Her zaman yanımda duran bir dostumun olması beni daha da güçlendiyordu. Zaten o olmasaydı burnum boktan çıkamazdı da neyse.
Lavinle sarılıp vedalaştıktan sonra, arabadan inip okulun bahçe kapısından içeriye girdim. Son kez kafamı Lavine çevirip el salladıktan sonra binaya doğru ilerlemeye başladım. Bedeminden ayrı bir şekilde tir tir titreyen iki tane bacak, ter içinde kalan iki adet el ile bir kaç adımdan sonra tamamen okulun içindeydim.
