Percy Chiron'un sessizliğini ve şaşırmamis görüntüsünü fark edince yavaşça ona doğru döndü. " Bunu biliyor muydun?"
Chiron sessiz kalmaya devam etti.
Percy sesini hafifçe yükseltti" Benim. Benim bir kardeşim daha olduğunu ve onun böyle bir durumda bırakıldığını biliyor muydun?! Bilmene rağmen bana söylemedin mi? Onu kurtarmaya çalışmadın mı?!"
Chiron derin bir nefes aldı " Tanrıların emirlerine karşı gelemezdim Percy. Ve emin ol Edelyn daha önce çıksaydı hiçbirimiz burada olmayabilirdik."
Edelyn hafifçe onlara doğru yaklaştı.
İlerlerken tokezlemesi herkesi korkutmuştu.
Edelyn başını kaldırdı " Öncelikle kimseyi yemiyorum. İnsan yemek benlik değil. Bu yüzden insan yiyen yanayarlar gibiymişim gibi konuşmayın. "
Annabeth Edelyn'in kulağına eğildi " Canavarlar. Yanayarlar değil. "
Edelyn devam etti" Insan yiyen canavarlar gibiymişim gibi konuşmayın."
Chiron " Kehaneti söyleyin. Jason Grace ve Edelyn Catris."
Edelyn kehaneti soyleyecekken arkasından gelen yeşil iğrenç kokulu dumanı gördü.
Duman mıydı yoksa sis mi?
Bu iğrenç koku bir cesetten mi geliyordu?
Neler oluyordu?
"Kehanet senden önce söylendi bile"
Edelyn mırıldandı " Ne?"
" Evet. Kahin söyledi. Duymuyor musun?"
Edelyn başını kaldırdı etrafa baktı.
Turuncu kıvırcık saçlı bir kız.
Edelyn'e bakıyordu doğruca.
Edelyn başının ağrıdığını dönmeye başladığını hissetti.
Görüş alanı kısıldı.
Yeşil sis gözlerinin önünü kapadı.
Sadece sis vardı.
Ve sonra şekiller geldi.
Hareket eden yüzü olmayan canlılar.
Dans edercesine hareketli kelimeler.
Ve o.
Onu gördü Edelyn.
Sesler zihninde yankilanmaya başladı.
"Sen kraliçe olacaksan bende seninle evlenen kral olacağım. "
" Büyüyünce beni bul Edy. Seni bekleyeceğim."
Kehanetin parçalarını duymaya başladı.
Zihninden çıkmasını hiç istemediği o sesi yine kaybetmişti.
Karanlık ona insanların yüzlerini unutturmustu ama onu unutturamamisti.
Şimdide tekrar kaybetmişti.
Kehanetin dizeleri zihninde yankılandı.
" Posedion'un çocuklarından birisi kahraman olacak.
Kilitlenen kahraman kanatlarını açacak.
Asıl kahraman ikisi de olmayacak.
İkisinin birlikte kaldığı bir zaman seçim yaptıracak.
Simsegin sahibi etrafı yakıp yıkacak.
Şöhrete ve mutlu bir sona sahip olan kişi kahraman olmayacak."
" Edelyn?"
Gözleri hafifçe aralandı.
İçeri giren ışık suzmesi canını acıttı.
Kahverengi saçlarını gördü önce onun.
Tatlı hınzır yaramaz çocuksu gülümsemesini de.
Son bir kaç yılda ne kadar değişmişti acaba.
O gülümsemeyi gördüğü her an sanki içine bir güneş doğuyor gözleri ışıktan dolayı acilamiyordu.
Vücudunun sarsildigini hisseti.
" Edelyn!"
Gözlerini açtı tamamen.
O değildi karşısındaki.
Will Solacedi.
Edelyn hafifçe dikeldi.
İnsanların bakışları hâlâ üzerindeydi.
Gözlerini kıstı.
Gözlerinden içeri giren ışık canını çok yakmıştı.
" Onu tekrar gördüğümüzü sanmıştım. "
"Aptal. O sence gelir mi?!"
Edelyn " Susun."
Annabeth başını Yukarıdan uzattı " İyi olduğuna emin misin?"
Edelyn yavaşça ayağa kalktı.
Tokezledi.
Düşmek uzereyken kendisini kaldırdı " Tabiki de."
Chiron duruyordu.
Annabethin ona karşı olan endişeli bakışları içinin urpermesine neden olmuştu.
Percy içeri girdi" Prenses uyanmış. Tamam. Şimdi bana bir açıklama borçlusun. "
Annabeth percy'e döndü " Percy. Kız daha yeni kalktı biraz sakin mi olsan?"
Edelyn Percy'e döndü " Senin suçun yok."
Percy durdu" Biliyordum. Ney? O zaman bu kavganın nedeni neydi!?"
Edelyn gözlerini kaçırdı " Ben nedenini hep sensin sandım. Çünkü suclanmasi en kolay olan kişi sendin. Sonra Jason beni buraya getirirken seni anlattı. Özür dilerim."
Percy durdu.
Okyanusa benzeyen gözleri tsunamiden sakin bir denize dönmüştü resmen.
Bu suçlama hissini çok iyi biliyordu.
Dudakları hareket etti ama sözcükler gelmedi.