Genç kız arkasına bile bakmadan koşuyordu kışı gölgesinde taşıyan siyah uzun saçları koşarken dalgalanıyordu.
Zaten solgun olan beyaz teni korkudan ve telaştan daha da solmustu. Kız için ölüm naraları çalıyordu, kız korkuyordu ama ölmekten değil yanarak ölmekten korkuyordu .Kız ölümü gökyüzünde hissediyordu, ayın parlaklıgında yıldızların özgürlüğünde ölümü hissediyordu.Ne demişlerdi ona ?
Cadı.
Bu dört harfli tek kelime ölüm fermanını imzalamıştı.
İnsanlar kızın solgun, boşluğu andıran siyah gözlerini beyaz teni simsiyah saçlarını görünce onu yargılamışlardı, ona uğursuz cadı demişlerdi.
Baş gösteren bu kıtlık için kızı suçlamıslardı. Çözümü ise kızı yakarak öldürmekte bulmuşlardı tıpkı yüzyıllar önce de atalarının yaptığı gibi halbuki kız ne cadıydı ne de ugursuz. Kız bunu biliyordu.
Tanrının da bildiğini biliyordu. bu hayatta hep yalnız olmuştu 15 yıllık bu hayatında yanında kimse olmamıştı ne gülebilmiş ne de içinde umuda dair bi filiz yesertebilmisti neyin cezasını çektiğini bilmiyordu .
Tanrı'nın onu seçtiğini bilmiyordu sadece kaçabiliyordu tıpkı şimdi olduğu gibi Tanrı'nın ona oynadığı oyunlardan habersiz...