Bölüm 5

Ertesi sabah sığınak hafif bir titreşimle uyandı. Duvarlardaki eski jeneratörler, Kaelith’in enerjisini hissetmiş gibi kendi kendine devreye girdi. Işıklar titreyerek yandı. Bay Filozof, dün yaptıkları cihazı eline alıp ağır ağır kontrol etti. “Bu şey… sadece bir silah değil,” dedi Kaelith’e. “Bu, senin niyetinin uzantısı. Ne yapacağını sen bile bilmiyorsun.” Kaelith derin bir nefes aldı. “Dene o zaman.” Bay Filozof cihazı duvara doğrulttu ve parmağını mekanizmanın üstündeki metal halkaya dokundurdu. Cihazdan bir vınlama sesi yükseldi. Ardından duvarda, yanık izi şeklinde bir çizgi belirdi. “Orta sınıf teknoloji, ama bilinçle birleşince… sınır yok.” Bay Filozof, cihazı masaya bıraktı. “Bir gün biri seni durdurmak isteyebilir. İşte o zaman, bu metal parçası senin ağzından çıkmayan bir cümle gibi seni korur.” Kaelith sığınağın içindeki diğer odaları araştırmaya başladı. Buldukları arasında: • Hâlâ çalışabilen eski bir zırh parçası, • Güç seviyesini artıran zayıf bir enerji modülü, • Ve en önemlisi, üzeri sembollerle kaplı yarım bir harita vardı. Haritayı masaya serdiler. “Bu ne?” diye sordu Kaelith. Bay Filozof haritayı dikkatle incelerken gözleri karardı, sesi derinleşti: “Bu, benim bilmediğim bir şeye işaret ediyor.” Kaelith’in kalbi hızlandı. “Demek hâlâ öğrenilecek bir şey var?” Bay Filozof başını iki yana salladı. “Belki de sadece Tanrı’nın bıraktığı bir mizah. Bir yanıltı. Ama yine de… bakmak zorundayız.” Sığınakta ilk kez umut ile korkunun karıştığı bir sessizlik doğdu. Cihaz hazırdı. Harita yol gösteriyordu. Ve ikisi de biliyordu: Sığınak artık başlangıçtı, son değil.