Bölüm 4

Sığınak dediğin yer, aslında bir zamanın unutulmuş araştırma üssüydü. Beton duvarların arasına sıkışmış pas kokusu, Bay Filozof’un zihninde eski bir dünyanın hatırı gibi geziniyordu. Kaelith loş koridorların içinde dolaşırken adımları yankılanıyor, kanatlarının gölgeleri duvarlara titrek izler bırakıyordu. Bir kapıyı açtıklarında odanın ortasında yarı dağılmış bir çalışma tezgâhı buldular. Üzerinde çelik parçalar, eski mekanizmalar ve garip bir enerji hücresi duruyordu. “Bunlar…” dedi Kaelith, eline soğuk metal bir tüp alarak, “…insanların yaptığı savaş oyuncakları gibi.” Bay Filozof dudaklarında ince bir gülümseme ile yaklaştı. “İnsan, bilmediği şeyden korkar; korktuğu şeyden silah yapar. Ama senin dokunduğun her metal, kaderini yeniden yazabilir.” Kaelith tüpü masaya bıraktı. “Bir silah mı yapacağız?” “Hayır,” dedi Bay Filozof. “Ama bir araç yapacağız. Gerektiğinde savunma, gerektiğinde tehdit. İnsan silahı ile ilahi gücün kesiştiği gri alan.” Sığınağın karanlığında saatler geçti. Bay Filozof, raflardan enerji hücrelerini, yarım kalmış plasma bobinlerini ve orta teknolojiye ait parçaları topladı. Kaelith demiri şekillendirdikçe ısı yükseldi, metal kıvrıldı. Ortada doğan şey bir tüfek değildi; bir kılıç da değildi. Formu belirsiz, amacı çoklu olan bir “Yarı-Mekanik İrade Aleti” ortaya çıktı. Kaelith şaşırdı. “Bu çalışır mı?” Bay Filozof gözlüklerinin ardından parlayan bir ifadeyle fısıldadı: “İrade varsa çalışır.”