Bölüm 1

Telefonu masaya bırakalı saatler olmuştu ama gözleri hâlâ ekranın köşesindeki sessiz bildirimdeydi. “+90 5xx xxx xx xx: Merhaba.” Amaris başta önemsememişti. Yabancı numaralara dönüş yapmazdı normalde. Ama bu mesaj… sıradan bir “merhaba”dan fazlasını taşıyordu. Bir boşluk vardı cümlede. Tanıdık bir boşluk. Birinin onun dilini konuşmaya çalıştığı ama fazla kelimeye ihtiyaç duymadığı bir hâl. Tam silmek üzereyken bir mesaj daha geldi. “Görmeyeli gülüşün değişmiş mi?” Dondu. Kimse böyle yazmazdı. Bir anda bir görüntü düştü zihnine. Siyah saçlı, biraz fazla suskun, biraz fazla bakan… Baraz. Yine mi? Yine. Amaris telefonu aldı, kalbi sıkışmış gibiydi. Uç bir öfke ya da bir çığlık beklemiyordu içinden. Daha çok… “…Yine mi beni buldun?” diye fısıldadı. Baraz ekranın başındaydı. Yeni bir numara. Yeni bir şans. Amaris onun hiçbir zaman “sevgilisi” olmamıştı. Ama o, hep sevgili gibi sevmişti. Kontrollü. Sert. Sessiz. Ama her zaman oradaydı. Uzakta olsa da. Bu sefer başka şekilde yaklaşmıştı. Adını bile yazmamıştı. Biliyordu… Amaris anlardı. Bekledi. Üç noktalar belirdi. Kayboldu. Sonra tekrar yazdı: “Ben değişmedim. Ama sen değiştin mi, bunu merak ediyorum.” Evet. Cümle hâlâ kısa. Ama içinde geçmişin tamamı vardı. Sustu. Kızacağı, onu engelleyeceği, bir daha yazmamasını söyleyeceği ihtimalini düşündü. Ama yine de yazdı. Çünkü Amaris’ten vazgeçmemişti. Asla sevgilisi olmamıştı. Ama sevmişti. Hep. Amaris parmaklarını ekranın üstünde gezdirdi. Bir türlü silemiyordu. Görmemesi gereken biri gibiydi Baraz… ama hep görüyordu. Sesini unutmuştu, ama cümlelerini değil. “Ben değişmedim. Ama sen değiştin mi, bunu merak ediyorum.” Cümle kulağında Baraz’ın sesiyle yankılandı. Sanki o an, telefon değil de eski bir defter açılmıştı. Sayfaları kırık dökük, ama her kelimesi hâlâ canlı. Amaris iç çekti. Güldü. “Bu çocuk hâlâ dram yazıyor…” Ama gözlerinin köşesi yandı. Baraz hâlâ cümleyle yakabiliyordu. Ona hiçbir zaman “sevgilim” demedi. Ama ondan başkasına da öyle yazmadı. Kendisini hiçbir zaman “ait” hissetmedi. Ama Baraz’dan da hiç kurtulamadı. Yıllar geçti. Başka şehirler. Başka insanlar. Ama bazı adamlar unutulmuyordu. Bazı adamlar seni hiçbir zaman sevmemiş gibi davranırken, aslında her şeyinle ezberlemiş oluyordu. Baraz buydu. Ve şimdi, başka bir numarayla yeniden karşısındaydı. Amaris parmaklarını klavyeye götürdü. Yazıp yazmamak arasında gidip geldi. Engellemek de vardı, gülüp geçmek de. Ama o, en çok kendine yenildi. “Ben mi değiştim… Sen hâlâ kendin misin ki?” Gönder tuşuna bastı. Ve ardından gelen kalp çarpıntısı, hiçbir mesajın silemeyeceği geçmişin yankısıydı. -Bölüm Sonu.