Küçükken hep bu sakin hayatımın sonsuza dek süreceğini düşünürdüm. Çocukluk işte böyle düşüncelere kapılmışım. Değer verdiğim insanlar hayatımdan sessizce çıkıp gitti birisi hariç, eski sevgilim. Onunla tanıştığıma o kadar pişmanım ki hayatımı mahvetti. Geçte olsa gerçek yüzünü görebilmiştim ama bu süre zarfında hiç iyi olamadım.
"Ece bizi habersiz bırakma, seni hiç tek bırakmak içimden gelmiyor ama seninde kafa dinlemek hakkın arkadaşım."
"Zey sorun yok biliyorsun hem tek kalmam daha iyi biraz uzaklaşmak çok iyi gelecek."
Bu zamana kadar hiç bu kadar yalnız kalmak istememiştim. Tek yapacağım seyahat bana çok iyi gelecekti.
"Bir sorun çıkarsa haber ver. Ne olursa olsun burda bir dostun olduğunu unutma."
"Kızım temelli gitmiyorum sadece tatil yapıp kafa dinleyeceğim ve evet seni habersiz bırakmam merak etme. Böyle konuşmaya devam edersek uçağı kaçıracağım seni seviyorum görüşürüz."
"Bende seni seviyorum ve sakın olanlar için kendini suçlama."
Son dediğiyle düşüncelerime daldım. Herşey benim onu hayatıma almamla başladı nasıl yaşananlardan sonra kendimi suçlayamam ki eğer onunla hiç karşılaşmasaydım belki de şuan sevdiklerim yanımda olacaktı.
"Biliyorum Zey, beni dert etmene gerek yok."
