Her zaman her konuda yeterli olmaya çalıştım ve aslında başarmış da sayılırdım...
Kovulma haberim sanki bir cehennem tellalıydı benim için, bunun pek farklı sebebi olabilir tabii yani durup dururken kovulan insanlar üzülmez değil mi ya da kendilerini her konuda yetersiz hissetmezler belki de geçim kaynakları ellerinden gidince korkmazlar. Hahahaahhhaaa nedensiz kahkahalarım beni daha da çok üzüyordu tek istediğim eve sürüp uyumaktı ve öyle yapmaya karar verdim.
Arabama atladım ve ev yolunu tuttum hızlandıkça hızlandım hızlandıkça hızlandım hız göstergesi sağa kaydıkça rahatladım,fakat bu kadar hız hiç de güvenli değildi ve tahmin ettiğim gibi bir yayaya çarptım.İsteyerek olmadı ve buna şaşırdım normal olarak. Hemen korkuyla bakmaya gittim ben ne yapmıştım böyle???
Bir kadına çarpmıştım isimliği vardı üstünde kim sunoo yazıyordu çok güzel,duru bir suratı vardı ve fiziği de iyi rakamdı
hemen iyi olup olmadığını sordum neyse ki konuşabiliyordu iyiyim dedi ama bana hiç öyle gelmedi kucakladım ve arabaya bindirdim ona hasteneye götüreceğimi söyledim ve en yakın hastaneye sürdüm. Gâliba kolu kırılmıştı ve hafif de bacağı kanıyordu. Yolda defalarca özür diledim ama o hiç de kızgın değildi daha çok utanıyordu, ama neden?
Bana kendisinin de hatalı olduğunu söyledi kendime bu kadar kızmamam konusunda uyardı...
Hasteneye geldiğimizde onu tekerlekli sandalyeye oturtup acile götürdüler kolu tahmin ettiğim gibi kırılmıştı onu sardılar ve alçıladılar hasar ve ağrılar için ağrı kesici verdiler.
-iyi misin? Canın çok acıyor mu?
-hayır daha iyiyim
-emin misin?
-evet...
-evin nerede ya da aç mısın bırakmadan sana bir yemek ısmarlayayım?
-hayır aç değilim eve kendim gidebilirim
-hayır izin vermem yemek yiyeceğiz ve seni evine bırakacağım aksini kabul etmiyorum
-....
Sesiz kaldı ve ben bunu "evet" olarak kabul ettim.kucakladım ve ön koltuğa oturttum çok hafifti ve kalp atışlarıda çok hızlıydı korkuyor muydu benden mi?
Yolda ortamı ısıtmak için sorular sordum
-kaç yaşındasın?
-20
-Aa ben de
-ailenle mi yaşıyorsun?
-ee.. yani hayır bilmiyorum.
-nasıl?
-...
-iyi misin??
Sessizlik hep beni korkutmuştur sonsuz karanlık,,, yaşama korkusu ve garip diğer korkular gibi kalbimi yerinden sökme isteği uyandırmıştır, dipsiz kuyularda kalmış bir kitap gibi eskirdi sanki göğsumdeki Küçük yumru düşündükçe...........
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Birden ağlamaya başladı gözyaşları sel olup aktı hıçkırıkları sesimi susturdu konuşamadım son çare arabayı park ettim ve yüzümü tam anlamıyla ona çevirdim
ağladı
Ağladı
Ağladı
-ne olduğunu söylemek ister misin?
-...
-peki bana güvenebilirsin evet daha birbirimizi tanımıyoruz ama tanımadığın insanlara sırlarını açmak tanıdıklarına göre daha kolaydır
-gözlerini sildi ve konuşmaya başladı...
-b-ben evden kaçtım...
-ne zaman
-Dün,sabah
-neden??
-Ailem yüzünden, asla istediğim mesleği yapmama izin vermeyeceklerdi o yüzden kaçtım ama nerede kalacağımı hiç ama hiç bilmiyorum. Nasıl çıkacağım bu işin içinden, nasıl becericeğim bu hayatı? Bilmiyorum. Aptal gibi davranıyorum, vurdum duymazım, özgüvenim yok tam bir "0"ım hayatımda işim dışında bir başarım yok........
-öyle deme lütfen-----_______
-off seni de çok yordum izin verse gideyim
-hayır bırakmam
Sanki kırk yıllık arkadaşmışız gibi atıldım,korkuyu galiba??
-gitmeliyim
Geri adım atmadım zaten evim olması gerekenden çok sessizdi
-aslında istekli görünebilirim ama düşündüğünden ćok ihtiyacım var ben kendime ev bulana kadar olabilir sende kalabilirim????.....ço-çok mu hızlı oldu daha birbirimizi tanımıyoruz bile
-Aslında bana uyar hemde çok fazla yalnızım evimde bir ses daha olsa yeter
-cidden mi hakkını ödeyemem
Böylece ani arkadaşlığımız başlamış oldu evimi on kat yabancı birine açma fikri nedense bana cazip gelmişti o zamanlar
Kötü bir fikir de değildi belki acınası yalnızlığıma bir son bulacaktım kim bilir?????
