Bölüm 1

Gizemli Ev’in karanlık köşelerinden birinde, gece yarısının sessizliği bozulmuştu. Ay ışığı, eski bir malikanenin çatısındaki çatlaklardan süzülerek içeri doluyor, duvarlardaki gölgelerle dans ediyordu. O an, hayatının en beklenmedik macerasına adım atacak olan Elif, tam da bu karanlık evin önünde duruyordu. On altı yaşındaki masum bakışları, cesaretle doluydu ama içinde bir belirsizlik barındırıyordu. Elif, her zaman insanların iyi niyetine inanmış biriydi. Nazik, yardımsever bir kalbe sahipti; okulun en sevecen kızı olarak tanınıyordu. Fakat bu gece, onun için her şey değişecekti. Elif, bir grup serserinin hedefi haline gelmişti. Yüzleri karanlığa gömülü, gülüşleri tehditkâr bir şekilde yankılanıyordu. O an, hayatında hiç beklemediği bir kahramanın ortaya çıkacağını bilmiyordu. Tam o sırada, karanlığın içinden bir siluet belirdi. O, grup lideri olan Kerem'di. Yirmi yaşında, kaslı yapılı ve etkileyici bir duruşa sahipti. Gözleri, Elif’in içinde bulunduğu sıkıntıyı hemen fark etti. Kalbi, aşık olduğu birine yardım etmenin verdiği heyecanla çarpıyordu. Ama Kerem, sadece bir kurtarıcı değil; aynı zamanda Elif’e karşı hissettiği takıntılı bir aşkın ilacını arayan, karanlık bir ruh haline sahipti. Kerem, grubu geride bırakarak Elif’in yanına doğru hızla yaklaştı. “Bırak onu!” diye haykırdı, sesi karanlık sokaklarda yankılandı. Serseriler onun cesaretine gülse de, Kerem’in gözlerinde bir ateş vardı; Elif’in güvenliğini sağlamak için her şeyi göze almaya hazırdı. “Ona bir şey yapmayın!” Elif, Kerem’in cesaretinden etkilenmişti ama yine de içinde bir korku vardı. Kalbi, nasıl bir yolculuğa çıktığını bilmiyordu. Kerem’in dikkatli kolları onu korurken, Elif sadece iyilik düşündüğünü sanıyordu. Fakat bu, Kerem’in ona olan takıntılı aşkının başlangıcıydı. Serseriler geri çekildi, ancak bu olay Elif ve Kerem’in hayatlarını sonsuza dek değiştirecekti. Elif, Kerem’in gözlerindeki karanlığı gördüğü an, bu aşkın sadece bir kurtuluş hikayesi olmadığını fark etti. Kerem, ona aşık olmuştu ama bu aşk, sıradan bir aşk hikayesi gibi değildi. İçinde gizem, tutku ve karanlık bir şey barındırıyordu. Elif, Kerem’in yanında dururken, kalbinin hızla attığını hissetti. Belki de bu ilk karşılaşma, hayatının en büyük sınavı olacaktı. Kerem’in ona duyduğu takıntı, onu özgür kılmak yerine köleleştirebilir miydi? Bunu yalnızca zaman gösterecekti. O an, gizemli bir evin kapıları aralanmıştı ve içindeki sırlar, Elif’in hayatını altüst etmek için sabırsızlanıyordu.Daha sonra birkaç ses daha geldi bu ses kerem'in arkadaşlarındandı; bi an da olsa ,Elif korkmuştu ama o an, seslerin işte o karanlık ve korkutucu evin içinden geldiğini ve kerem'e seslediğini duydu "Keremmmm senmi geldin " diye hafif kalın birses tonuyla "Evet benim" demesi ,Elifi biraz korkutsa'da dayanmak zorundaydı; korktuğu belli olmamalıydı. Hafif bir tebessümle " Ben artık gitmeliyim " dedi ; ve arkasına bile bakmadan yürümeye başladı. Kerem ise arkasında şöyle mırıldandı " Sonunda benim olacaksın Elif ! " dedi.