Bölüm 1

Soğuk bir kış gecesiydi. Aethel Diyarı kışı iliklerine kadar hissediyordu. Kimsesiz çocuklar tavernalara sığınmış, çaresizce ailelerini bekliyorlardı. Ancak onlar kimsesiz çocuklardı ve aileleri hiç gelmeyecekti. Çoğu yaşlı açtıkları tavernalarda müşteri bekliyor ve dükkanında sinek avlıyordu. Başları dik, tek tabanca olan diyarın güçlü kadınlarının çoğu avlanmaya çıkmıştı.Evi olanlar sıcak yataklarında uyukluyorlardı. Bunların arasında halk arasında dedikodu malzemesi haline gelmiş, yaşlı kahin de vardı. Yaşlı kahin, halkın onu konuştuğunu duyduğu an, Waleron Krallığı’nın sınırında küçük bir kasabaya yerleşmişti. Yaşlı kadın sabaha karşı güçlü bir baş ağrısı ile uyanmıştı. Kanındaki güç, onu istemese de geleceği görmeye zorluyordu. Zaten bu gücü keşfettiğinden beri rahat uyuyamayan yaşlı kadın, son günlerde gördüğü rüyalar sayesinde hiç uyuyamaz olmuştu. Söylene söylene yatağından çıktıktan sonra evindeki bodruma girmiş, geleceği görmek için özel güçlerini kullanmıştı. Gözlerini kapadığı an, hiç zorlamamasına rağmen sanrıyı görünce içine bir kurt düşmüştü. Geleceğe dair kimsenin ulaşamadığı bilgiler zihnine dolarken, gözyaşlarına hakim olamıyor hıçkırarak ağlıyordu. Geleceğe yönelik sanrı bitince devamını görmek için kendini paralıyordu. “Yalvarırım devamını göster!” Göğüs kafesi içindeki çaresizlik ile hızla inip kalkıyordu. “Diyar yok olamaz! Bir çözümü olmalı! Bana çözümü göster! Göster ki o çözümü yaşatalım” Baş ağrısı şiddetlenirken olduğu yerde çırpınıyor, gücüne yalvarıyordu. Kendini biraz daha zorladıktan sonra çaresizce bodrumun bir köşesine oturmuş, ileri-geri sallanıyordu. O an sinirle “Ah, siktir etsene! Kim inanır buna?” diye bağıran kadın gördüklerinin gerçek olduğunun farkındaydı. Kafasını biraz dağıtmak istediği için paltosunu üstüne geçirdi. Evinden çıkıp bir tavernaya uğrayan kadın kara kara düşünüyor, çözüm yolu bulmaya çalışıyordu. Daha sipariş ettiği birası bitmeden aklına gelen fikirle hızla tavernadan çıkıp saray yoluna koşturdu. Bu olay kendine saklayamayacağı kadar büyüktü. Sabahı beklemeden, gördüğü şeyi krala anlatacaktı. Saray kapısına dayandığında muhafızlar onu nazik olmayacak kadar sert şekilde ikaz ettiğinde kadın, pes etmemişti. “Bana kralı çağırırsanız,” dedi. Çantasındaki, içinde büyük meblağda altın bulunan keseyi muhafızlara gösterdi ve devam etti. “Hepsi sizin olur. Ama çağırmam diyorsanız,” keseyi eski çantasına geri koydu. “Bir tanesini bile alamazsınız.” İki muhafızda aynı anda yutkundu. Kral, kraliçenin Siran adlı prense hamile olmasından dolayı son zamanlarda çekinilmez birisiydi. Ancak yaşlı kadının teklif ettiği meblağ gözden çıkarılamayacak kadar büyüktü. İçlerinden biri, “Kralı çağır,” dedi yanındaki muhafıza. Diğeri ise itiraz etmeden saraya girdi. Yaklaşık beş dakika sonrasında yaşlı kadını içeri çağırdıklarında kadın gülümsedi ve altın kesesini onlara verdi. Kral büyük salonda kadını bekliyordu. “Umarım beni uykumdan uyandıracak kadar mühim bir meseledir. Aksi takdirde sizi sarayımdan atmaya hiç çekinmem.” Kadın derin bir nefes aldı ve gördüklerini anlatmaya başladı. Kadının anlattığı hikaye derinleştikçe kral kaşlarını çatıyordu. Sözlerini bitiren kadın, gözlerini ellerinden kaldırıp krala baktığında sertçe yutkundu. “Bu kadar mı?” Kadın başını onaylar şekilde salladığında kral sinirden renkten renge girdi. “Defol sarayımdan!” Kadın bunun yaşanacağını tahmin etmemişti. O kral nasıl olurdu da onu evden kovardı? Aklı almıyordu! Krala yalvarmaya başladı. “Size yalvarırım, dediklerimin hepsi gerçek! Diyar üzerine yemin ederim ki tek kelime yalan konuşma…” derken kral “Ben bir halk dedikodusuna inanacak değilim!” diye gürledi. Başı ile muhafızlara işaret yapınca ikisi de tereddüt etmeden kadını iki kolundan tutup saray bahçesine attılar. Gördükleri kadının kaldırabileceği şeyler değildi. Özellikle kimsenin ona inanmaması onu deli ediyordu. O sabah saraya bir kaç metre ötedeki ormandan yaşlı kahinin cesedi çıktı. O zamanlar kral için saçma bir hikayeydi. Ancak o kadının gördükleri diyarın kaderinin yazılışının daha ilk adımıydı..