Geceler,
Ah,şu geceler!
Bazen uykuları tutsak eder.
Bazense uyku yener geceyi,
Göz kapakların firar eder.
Firar ederken görülme kimseye,
Kalp mahkemesinin, gece vardiyasında sen olursun sanık.
Geçmişin oturur karşına,
Olur sana tanık.
Her tanık verir bir ifade,
Ve her ifade zihninde oluşturur koca bir hengame.
Pişmanlıkların,
Gardiyanı olur zihnindeki en karanlık koğuşun.
Durmadan çıkıyorum ama sonu yok bu yokuşun.
Ey sonu olmayan kuruntular!
Geç kalmayın sakın,
Son boş vagona da siz doluşun.
Soruyorum bazen kendime
Bu ne biçim bir oluşum?
Bilmiyorum ki bu kaçıncı yok oluşum...
©ecrinsaye