Kimse bir yıldızın ne zaman öleceğini tam olarak bilemez. Dışarıdan bakıldığında hâlâ parlaktır. Hatta en parlak halindedir.
Bende öyleydim.
İnsanlar beni güçlü sanıyordu. Sessizliğimi olgunluk, sabrımı denge zannediyorlardı. Oysa içimde biriken şey sabır değil, basınçtı. Her gün biraz daha artan, görünmeyen bir ağırlık.
Kimse sormadı: "Gerçekten iyi misin? "
Çünkü ben de cevap vermedim.
Bir yıldız, çekirdeğinde yakıtı bitince çökmeye başlar. Benim yakıtım da yavaş yavaş tükeniyordu. Anlaşılmamak, ertelenmek, kendimi sürekli geri çekmek...
Sonra bir an geldi. Sessiz bir an. Gürültüsüz. Kimsenin fark etmediği.
Ve içimdeki her şey çöktü.
İşte o anda oldu.
Patladım.
Ama bu öfke değildi. Bu bir çığlık da değildi. Bu... Kaçınılmazdı.
Bir süpernova gibi.
İçimde sakladığım her şey, tek bir anda dışarı çıktı. Korkularım, bastırdığım cümleler, söylemediğim "hayır" lar...
Her şey. Yıkıcıydı, evet.
Ama aynı zamanda... Özgürdü.
Çünkü bir yıldız öldüğünde, geride sadece karanlık bırakmaz. Yeni şeylerin başlangıcını bırakır.
Tozlar. Parçacıklar. Yeni ihtimaller.
Belki ben de yok olmadım. Belki sadece eski halim dağıldı.
Ve şimdi... Kendimi ilk kez gerçekten görüyorum.
Bir patlamanın ardından.