Hayat hiç kimse için kolay ve adil değildir.Hayat dediği imtihan,sınav ve zorluklarla doludur.
İnsan niye sadece ölmeden önce mutlu olur bilir misiniz?
Çünkü hem zaman mutluluğu tek bir yere bağlayıp olmasını bekliyor.Tek bir dilek ve bir çaba sarf ediyor.Oysaki insan her anından ders çıkarıp, her zorluktan çözüm bulmalıdır.
Yarınlar hiç kimse için garanti değilken hayallerimi hiç bir zaman ertelenedim.O soğuk yetimene bankında beni terk eden ailem bana yarınların olmadığını en iyi şekilde öğretmişti.
Hayatta tek bir dilek şansım olsaydı eğer ailem olması değil de hiç doğmamayı seçerdim ben.Hayatım boyunce hep ilk feda edilip,gözden çıkarılandım.
Nedeni ise arkamda duracak bir ailemin olamaması.Yetimenede herkesin bir yakını gelirdi çocukaların yanına ben hariç.Onların orda olmasının sebebi ise ailelerinin onları sevmemesi değil de onlara bakacak imkanının olmaması.
Yetimendeki en küçük çoçuk olduğum duş almayı bilmiyordum ve sürekli olarak bitleniyordum.Çalışanlar bile bana dokunmaya iğrenirlerdi.
Ailmi bulmayı hayal etmedim çünkü hayal kurayı bilmezdim ve kimse öğretmemişti.Gözlerimden sular akınca bunların göz yaşı olsuğunu çok geç öğrenmiştim.
Bir dostumun olmasını çok isterdim ama aileleri benimle arkadaşlık kurmalarına izin vermezlerdi.Asla alınmazdım çünkü hatayı her zaman kendimde aradım.
Nereye gidersem gideyim geçmişimin beni bırakmayacağını biliyordum.Gelecek ile bir planım sadece savcı olmaktı onu da oldum ama yine de mutlu olmadım.
Ben hayatım boyunca kimsenin sevmediği,ömemsemediği biri olacaktım.
Geçmişimden kaçmak için düzenli olarak terapi görüyorum ama fayda etmeyeceğini tabi ki de biliyorum.
Şimdi ise adliyenin önüde durmuş ilk ve yeni iş yerime bakıyorum.
Ama hem hayatımın aşkını bulup hem de ihanete maruz kalacağımı ben de bilmiyordum.
