Küçük ellerin için, fazla acımasız bir dünyadasın sevgilim.
Ağaçtaki kazınmış baş harflerimiz, bir gün ağaç yeşerdiğinde gidecek. Gökyüzü hep mavi kalmayacak belki, gecenin sessizliğinde boğulacaksin. Verdiğin sözler, yıllar gibi hızlıca akıp gidecek. Ama aklının köşesinde bir yerlerinde ben kalacağım daima.
Sen, tek kelime bile etmedin. ben senin nefret dolu bakışlarından darbe aldım.
Ben sana değil, kafamda kurduğum haline aşığım.
Bazen. bir odaya, mekana, girdiğinde çok ses duyarsın ama tek ses, gürültülü bir sonbaharda cama çarpan dalıp gitmene sebep olan yapraklardır.
Gök yüzü mavi, senin kadar huzur verici ve büyüleyici. Gece siyah ve karanlık, senin yokluğun kadar ağır ve sessiz.
Beraber gök yüzündeki yıldızları sayalım, ama bu sefer kayıp gitmeyeceksin.
Gözlerimi her kapattigimda, ben seni gördüm.
Sessiz gecenin ardinda, büyük aşklar vardı.
Anılar dolu bir sokaktan geçerken, adımlar istemsizce yavaşlar.
Yalan bir sevgi olduğunu bilmeme rağmen, seninle olma fikrine karşı koyamıyordum ben.
Gideceğini biliyordum, sadece kabullenmek istemiyordum.
Gözlerin vardı, bakmaya kıyamadığım. Sözlerin vardı, usulca bana kıyabilen.
Mavi parlak gözlerin, artık eskisi gibi bakmıyor.
Bazı gözler var, baktıkça hatırlarsın. Bazı kalpler var, konuştukça batarsın.
Ölmek için sadece nefes kesilmez.
Seni zehirli olmana rağmen sevdim.
Seninle ilgili düşünceleri susturmaya çalıştım. ama bunlar zihnime geri sızmaya devam etti. ve sorgulamak istemediği şeyleri sorgulamama neden oldu.
Senden nefret etmeme sebep oldun, bir zamanlar aşkla baksamda.
Peki sen, yaralı gözler için bir manzara değil misin?
Sana her baktığımda. bakışlarımı daima tuttum, gözlerimi hiç ayırmadım. O güzel gözlerinde kaybolabilirdim, onlarda gördüğüm derinlik ve masumiyette boğulabilirdim.
Aşk bazen, sözlerimizin etkisini görmemizi engeller. Hepimiz tökezleriz, ama bundan ders çıkarabilir ve büyüyebiliriz.
Aşk güçlü bir şeydir, ancak yalnızca romantizmle ilgili değildir. Bir aile olarak kurduğumuz bağlarla ilgilidir. Ve bu bağlar zorlanabilir, ancak sabır, anlayış ve bolca iletişimle tekrar güçlendirilebilirler.
Gece sessizdi, ama yokluğun çok gürültülüydü.
Kalplerimiz, Artık başkalarına atıyor.
Beni denize attın, yüzmeyi öğreticeksin sandım. Sana güvenirken En dibe battım.
Aşk, zamansiz talihsiz gelir.
Başka bir hayatta, kalplerimiz buluşacak.
Gözlerinden görüyorum, Kalbimden çıkmak için yalvarıyorsun.
Senin huzurunda kayboldum.
Kapıyı yüzüne çarptım, ama hiç kilitlemedim.
Ve eğer gidersen, ruhunun ışıklarını açık bırak. Karanlıktan korkarım.
Gök yüzündeki yıldızlar gibiydin, büyüleyici ama her an kayıp gidebilen.
Beni başkasının gözlerinde arama.
Sanki sözlerin, beni tüketmekle tehdit eden karanlığı geri püskürtme gücüne sahipmiş gibiydi.
iki çift masum yarali gözler icin, bu dünya fazla acımasız.
Neden mi hep iyiler kaybeder? Çünkü, insan oğlu da hep Çiceğin en güzelini koparıyordu, solacağını bile bile.
Hep en dikkat çekici,en güzel çiçek kopartılır. Ama çiçeği kopardiktan sonra çiçek solduğunda ise çiceğe ne olacağı söylenmez hayatin felsefeside böyledir işte güzellik büyüleyicidir, ama sadece dış görünüşe bakmak. Masum bir insani ellerinle boğarak öldürmek gibidir.
Seni seviyorum kelebek, o kadar çok ki, canım yanıyor.
Sana güvenirken okyanusun ortasında olduğumu fark etmemiştim.