Karanlığı aydınlatan tek bir ışık yokken alevlerin ışıltısı kapladı etrafı.
Gri dumanın gölgesi gökyüzünün karanlığında kavisler çizerek kayboluyordu.
Sessizliği bozan tek şey ateşin yaktığı eşyalardan gelen çıtırtı sesiydi.
Küçük evin iki gözlü odalarında kalan aile farkedemedi ölümün nefesini.
Azrail'in gölgesi düştü evin üstüne. Bir nefes kadar yakın, gözle görülemeyecek kadar uzaktı onlara. sessizliğin içinde ruhlarına veda ederken evin en küçük oğlu direndi gri dumanların zehirine.
Dünyaya geleli bir kaç gün olmuştu ama zayıf bedeni direnircesine nefes almayı sürdürüyordu.
Hayatı görmeden dört elle sarılmıştı yaşama.
Yan odadaki ailesinin cansız bedenlerinden habersizdi.
Alevlerin güç verdiği bu çocuğun ismi artık Ateş'ti...
En büyük savaşlarından bir tanesini ailesini kaybederek veren Ateşin tek savaşı bu olmayacaktı. Küçük Ateş gelecekten habersiz uykusuna devam ederken geleceğin penceresi aralandı usulca. Hiç bir şey bitmemişti.Her şey daha yeni başlıyordu.
Alevleri bugünden körüklenen Ateş sönmeyi bekleyecekti.
Elbet Su 'yu ona gelecekti.
sonuçta Ateş'i bir tek Su söndürebilirdi...
devam edecek🖤