Deneyimler, bir zamanlar yeni olanlar. Her defasında yeniymiş gibi hissedilenler, yeni elde edilen deneyimler. Aslında hayatın tamamı bir deneyim. Adım atmak, yemek yemek, okumak, yazmak..
Bir çok deneyimin ilkini hatırlar mısınız? Mesela ilk defa tek yemek yediğiniz an, ilk defa tek başınıza dışarı çıkışınız, ilk toplu taşıma kullanışınız, ilk sosyalleşmeniz. Kısaca ilkleriniz.
Aslında şuan sıradan gelen şeyler bir zamanlar yeniydi, ilkti. Çok garip değil mi? Yaparken farkına bile varmadığımız, çoğu zaman odaklanmadığımız olaylar. Nefes almak gibi. İlk nefes aldığı günü hatırlayan var mı? Bence yoktur. Tek bildiklerimiz gördüğümüz fotoğraflar yada bize anlatılanlar.
Eski deneyimler. Bunu duyunca aklınıza ne geldi? İlk aşk acısı? İlk dizinizin kanayışı? İlk ihanet mi? Aslında ilk olmasına da gerek yok. Bakmayın siz benim öyle yazdığıma. Demek istediğim bir zamanlar aklınızda kalanlar o an yeni olabilirdi. Evet, şuan pek çok şey artık eski.
Kulağa korkutucu gelmedi mi? Eski. Bir daha yaşanmayacak, geçip gitmiş olan, sizi belki gülümsetecek belki ağlatacak olan. Aslında çok da ağır bir kavram. Bir şeye eski diyebilmek için sadece üzerinden zaman mı geçmesi gerek?Diyeceğim o ki; evet bir takım olaylar, deneyimler başınıza geldi ama artık geçti. Peki artık neden önümüzde yeni yapacağımız ilklere, yenilere bakmayalım?
Mesela kamp kurmak. Siz daha önce hiç kamp yaptınız mı? Kalabalık bir ortamda tek başınıza yemek yediniz mi? Siz herkesten farklı bir olay gerçekleştirdiğiniz de etraftakilerin bakışlarını gördünüz mü? Bunlar kötü şeyler değil. İlkler hiç bir zaman kötü değildir. Veya o beceremediğin “ben yapamam” dediğin o yetenek var ya onu hiç tekrardan denemeye çalıştın mı? Belki bu sefer yapacaksın, belki bu sefer deneyeceğin tarif istediğin gibi olucak, belki bu sefer yazabileceksin..
Eski ve yeni, ilkler ve sonlar. Bunlar üzerinde biraz düşün.