Ders bitiminde elimdeki ders kitaplarını kucağıma alarak koridora çıktım. Hepimizin dolabı bu koridorlarda boylu boyunca sıralı.
Son dersti ve şunları dolaba yerleştirdikten sonra evime gidebilecektim.
İlerledim.
Dolabımın önüne gelerek anahtarımı çıkardım ve kilidi açıp dolabın kapağını anahtarla beraber kendime doğru çektim. Açılan dolaba kucağımdaki ders kitaplarını düzgün bir şekilde yerleştirdim.
Bu esnada hemen yan tarafta oluşan kalabalık dikkatimi çekti. Yine neler oluyordu acaba? Ah,yine mi gülüyor bunlar?
Sakın... Sakın yine Jeongin...
Aklıma gelen şey ile dolabın kapağını sertçe kapatarak kalabalığa doğru koştum. Tam kalabalığı yarıp içlerinden geçecektim ki yine koluma birisi yapıştı.
Artık bu kişinin kim olduğunu tahmin etmek zor değildi.
Beni kolumdan tuttuğu gibi kendisine çevirerek;
"Yapma!"dedi.
Lee Know'a karşılık;
"Bırak kolumu!" dedim ve kolumu onun eli arasından çekip kurtarmaya çalıştım. Ancak bırakmadı.
"Sana yapma dedim!"
"Sana kolumu bırak dedim!"
"Yeon Soo!"
"Lee Know! Bana karışma! İyiliğimi falan da düşünme!Kendi kararlarımı verebilecek yaştayım. Kimsenin önerisine ya da uyarısına ihtiyacım yok. Şimdi derhâl bırak kolumu!"
"Hayır,bunu yapmayacağım!"
"Kaşınma istersen."diyince bir an duraksadı ve yüzüme baktı. Ardından yutkundu. Galiba neden öyle dediğimi anlamış olacak ki kendisini biraz daha geri çekti. Erkekliğine tekme yemek istemiyordu tabii.
Yine de bırakmadı. İş başa düştü. O, erkekliğine tekme atacak kadar şerefsiz değildi. Bu yüzden tekme yok. Sadece beni tutan elini anlık uyuşturacağım o kadar.
Tam harekete geçmiş,boşta olan elimi kaldırmıştım ki hemen elini kolumdan çekti.
"Tamam tamam,bıraktım! Ne hâlin varsa gör! Ama yine de... Dikkatli ol!" diye bağırdı.
Fazla umursamadan yeniden arkama döndüm ve o kalabalığı yararak neler olduğuna bakmak için önlerine kadar geldim.
Hyunjin... Jeongin'i yakasından tutup duvara yaslamış ve bir şeyler söylüyordu.
"Bana bak yer cücesi. Benim şaka yapar gibi bir hâlim var mı hiç? Ne demek bizimle oynamak istemiyorsun? Şaka mı bu? Ahh, beni delirtiyorsun."
"Delir! Artık umurumda bile değil! Sana ve sizin gibilere karşı artık dik duracağım!"
"Duydunuz mu beyler? Dik duracakmış."
Hyunjin güldü ve bir anda yakasını tuttuğu Jeongin'i yere fırlattı. Gülmeye devam ediyordu.
"Hani dik duracaktın? Şu an seni pek dik göremiyorum."
Jeongin ayağa kalkmak için bir hamle yaptı. Tam kalkacaktı ki Han, Jeongin'in dirseğine arkasından bir tekme atarak onu yeniden yere düşürdü.
İrileşen gözlerimle seyretmeye devam ettim.
Jeongin yeniden kalkmak için hamle yaptı. Vazgeçmedi. Ancak Hyunjin omuzlarından ittirerek bir kere daha yere kapaklanmasına neden oldu. Üstelik bu sefer sırt üstü.
Seungmin, sırt üstü yatan Jeongin'i doğrultarak elini omzuna attı ve Hyunjin'i bekledi. Hyunjin de tek dizini kırarak çömeldi. Ardından yumruk yaptığı elini havaya kaldırdı.
"Bu da bize karşı çıkmanın bedeli olsun yer cücesi. İzi silinene kadar bakarsın. Ve baktıkça da yaptığın hatayı anlarsın."
Daha fazla duramadım tabii ki. Girdiğim şokun etkisinden çıkmayı başararak Hyunjin yumruğunu indirmeden önce yetişerek yumruk yaptığı elini tuttum ve kuvvetli bir şekilde geriye doğru savurdum.
Tek dizinin üzerine çöken Hyunjin yaptığım bu hamle ile dengesini kaybederek sırt üstü düştü.
Herkes sustu.
Hepsi oldukça şaşkındı.
"Çek o pis ellerini Jeongin'in üzerinden!" diye bağırıp Seungmin'in koluna da vurdum ve elini çekmesini sağladım.
Jeongin de şaşkındı. Onu ayağa kaldırırken endişe içerisinde söyleniyordu. Kendisini değil de, hâlâ beni düşünüyordu.
"Ne yaptın sen Yeon Soo? Ne yaptın?..."
...
